Ман се соат пеш аз парвози ҳавопаймо ба фурудгоҳ рафтам, чунон ки талаб карда мешуд. Ман сабти ном кардам, талаботи амниятии полисро иҷро кардам, ва сипас, азбаски парвоз ду соати дигар набуд, бо бародаре, ки маро ҳамроҳӣ мекард, ба минтақаи тароватбахш барои нӯшокии газдор рафтем, ва пеш аз савор шудан бо ҳам сӯҳбат кардем. Ҳангоми сӯҳбат, мо шунидем, ки ҳавопаймое меояд. Як қатор одамон ба дарвоза рафтанд, ва сипас каме пас ҳавопаймо ба парвоз оғоз кард. Мо нигоҳ кардем ва дидем, ки ин парвози ман буд. Бидуни эълон ҳавопаймо як соату ним пештар парвоз кард. Бисёре аз мо қафо монданд.
Ин ба ман омадани Худовандро ба ёд овард. Мо медонем, ки Ӯ меояд ва ин метавонад ҳар лаҳза бошад. Бар хилофи фурудгоҳ, ҷадвал, сана ё соати муайяни парвоз вуҷуд надорад, аммо Ӯ гуфт: «Ман зуд меоям» (Ваҳй 22:12). Вақте ки мо ҳолати ҷаҳони атрофи худро мебинем — таназзули ахлоқӣ, мухолифат ба Инҷил, нооромиҳо ҳам аз ҷиҳати молиявӣ ва ҳам сиёсӣ, шумораи зиёди офатҳои табиии бузург дар саросари ҷаҳон, тамоюли поинравии муқаддасӣ ва садоқат дар масеҳият — мо мутмаин ҳастем, ки бозгашти Худованд дур нест.
Пас, мо чӣ кор карда истодаем? Оё мо банд ҳастем, вақтро истифода мебарем? Оё мо барои Худованд кор мекунем, ё хобидаем ё аз чизҳое, ки аҳамият надоранд, парешон ҳастем? Чӣ қадар аз мо дар паи бод медаванд?
Ба мо диди тозаи ҷаҳони гумшуда лозим аст. Ба мо диди тозаи нобудии ниҳоии ҷаҳон ва ҳамаи дороиҳои мо дар он бо оташ лозим аст.
