Аз ин оятҳо мо мефаҳмем, ки ҳоло вақти осуда будани мо нест; ҳоло вақти кор аст. Имрӯз, ба раҳмати Худо, ҳанӯз рӯзи файз аст, ва хоҳиши Ӯ ин аст, ки ҳеҷ кас ҳалок нашавад, балки ҳама ба тавба оянд (2 Пет. 3:9). Мо медонем, ки Худованд ба зудӣ меояд, ва вақте ки Ӯ меояд, барои бисёриҳо дер хоҳад шуд, ва Ӯ мехоҳад, ки мо дар хидмат дар муошират бо Ӯ фаъол бошем. Элишоъ аз Геҳазӣ пурсид: «Оё вақти гирифтани пул ва гирифтани либос, боғҳои зайтун ва токзорҳо, гӯсфандон ва говон, ғуломон ва канизон аст?» (2 Подш. 5:26). Ба ҳамин монанд, Ирмиё каломи Худоро ба Борух дар замони низоъ, гуноҳ ва ошуфтагӣ гуфт: «Ва оё ту барои худ чизҳои бузург меҷӯӣ? Онҳоро наҷӯ; зеро инак, Ман бар ҳамаи ҷисм бадбахтӣ меорам» (Ирм. 45:5).
«Азбаски ҳамаи ин чизҳо пароканда хоҳанд шуд, шумо чӣ гуна одамон бояд бошед» (2 Пет. 3:11). Мо медонем, ки «шаб хеле гузаштааст, рӯз наздик аст» (Рум. 13:12), аз ин рӯ мо бояд вақтро истифода барем. Бигзор шиори мо ин бошад: «Пас, аз тарси Худованд огоҳ буда, мо одамонро бовар мекунонем» (2 Қӯр. 5:11) — на танҳо шиори мо, балки рафтори мо низ.
Бигзор мо далер бошем, бигзор мо аз имкониятҳое, ки Худованд дар тамоми рӯз ба мо медиҳад, истифода барем, бигзор мо бо Худованд роҳ равем, то ин имкониятҳоро вақте ки онҳо ба мо пешниҳод мешаванд, эътироф кунем, ва бигзор мо содиқ бошем. Садоқати мо дар ин рисолат дар ин ҷо барои шарафи Худо, инчунин барои баракатҳо барои дигарон ва худамон барои ҳозир ва абадият хоҳад буд.
