Дар достони маъруфи писари гумроҳ, мо намунаи комили гунаҳкори бедоршударо мебинем.
Вақте ки меъдаи писари гумроҳ аз гуруснагӣ дар хукхонаи кишвари дур меларзид, «ӯ ба худ омад». Ӯ пеш аз он ки назди падараш ояд, ба худ омад. Ин табиати ҳақиқии тавбаи китобӣ аст. Тавба аслан «тағйири ақл» аст. Ин доварии гуноҳи ман дар нури файз аст. Ин тағйироти ботинӣ дар муносибати мо дар назди Худо аст. Писари гумроҳ дарк кард, ки дар хонаи падараш фаровонии ғизо вуҷуд дорад; дар хонаи падараш некӣ вуҷуд дорад. Ин «некии Худо» аст, на доварии Худо, ки моро ба тавба мебарад (Рум. 2:4). Ва ҳамин тавр ҷавон, ки виҷдонаш дар бораи он ки рафтораш ӯро ба куҷо бурдааст, бедор шуд, ҳоло ба хонаи падараш ҷалб шуд.
Писари гумроҳ, ки беумедии ҳолати худ ва фаровонии хонаи падарашро дарк карда буд, «бархост» ва ба хона баргашт. Ӯ иқрореро омода кард, ки вақте ба хона мерасад, ба падараш такрор мекунад: «Ман гуноҳ кардам», ки ин дуруст буд; аммо банди охирин дуруст набуд. Хизматгори кироя шудан мувофиқи бузургии дили падараш набуд.
Вақте ки писари гумроҳ ба хонаи падараш наздиктар шуд, ташвиши ӯ афзуд. Дар дили ӯ коре буд, аммо ҳанӯз итминони комил набуд. Чӣ қадар ба таҷрибаи имондорон дар баъзе лаҳзаҳои ҳаёташон мувофиқ аст!
Ларзида, мо ба раҳмат умед доштем —
Ҷои танҳое дар дохили дар.
Ӯ на ҷои хизматгор, балки ҷои писариро гирифт (Луқо 15:22)! Бигзор шумо имрӯз осоиштагии Худо ва итминони комилро донед!
