Чӣ қадар аҷиб аст, ки дигаронро ба Худованд Исо биёрем, хоҳ дар дуо, хоҳ барои наҷот. Бигзор мо ин чор мардро, ки дӯсти худро ба назди Худованд оварданд, тақлид кунем!
Худованд Исо маъюбии ҷисмонии он мардро дид; аммо бештар аз он Ӯ дил ва ниёзи рӯҳонии ин мардро, ки ба назди Ӯ оварда шуда буд, дид. Яҳува на танҳо ба зоҳир, балки ба дил менигарад (1 Подш. 16:7). Яҳува акнун худаш дар назди онҳо ҳамчун Инсон, Писари Одам, ҳузур дошт.
Ва ҳамин тавр Худованд ба ин фалаҷ эълон кард, ки гуноҳҳояш бахшида шудаанд. Дар ҷои дигар, мо мебинем, ки асоси бахшиш хунест, ки Масеҳ барои мо рехт (Эфс. 1:7). Аммо дар ин ҷо, нукта дар он аст, ки Писари Одам дар рӯи замин тамоми қудратро барои бахшидани гуноҳҳо дошт. Ин маънои онро дошт, ки Ӯ на танҳо Инсон, балки худи Худо буд! Китобдонон дуруст мегуфтанд, ки танҳо Худо метавонад гуноҳҳоро бахшад (Марқ. 2:7), аммо дар назди онҳо Худо дар ҷисм зоҳир шуда буд!
Ба ояти 4-и ҳисоботи Матто диққат диҳед: он ба мо мегӯяд, «Исо, фикрҳои онҳоро дониста». Ҳамчун Писари Одам, Худованд на танҳо дили фалаҷро медонист, балки фикрҳои китобдононро низ медонист. Дар ҳақиқат, Ӯ Яҳува аст, ки моро меҷӯяд ва моро мешиносад, ва фикрҳои моро аз дур мефаҳмад (Заб. 139:1–4).
Сипас, барои нишон додани он ки Ӯ дар ҳақиқат ин қудратро барои бахшидани гуноҳҳо ҳамчун Писари Одам дошт, Худованд Исо инчунин фалаҷи он мардро шифо дод ва ба ӯ гуфт, ки бархезад ва роҳ равад. Ҳамон тавре ки Худованд ин мардро ба роҳ андохт, Ӯ ҳамчун Писари Одам қодир аст гуноҳҳоро бахшад.
