Ман мехоҳам, ки шумо ба он диққат диҳед, ки Худованд худро чӣ гуна тасвир мекунад: «як марди ашроф». Касе, ки моро наҷот додааст ва мо бояд Ӯро намояндагӣ кунем ва ба Ӯ хидмат кунем, Ашроф аст. Ҳама бузургии ҳақиқӣ дар Ӯст. Дар куҷои дигар метавонед онро ҷӯед? Худо онро дар Ӯ ёфт.
Чӣ қадар садоқати Ӯ ба Худо мутлақ буд, ҳамеша итоаткор, ҳамеша вобаста. Ӯ ҳамеша корҳоеро мекард, ки ба Ӯ писанд буданд, то Худо дар бораи Ӯ гуфта метавонист: «Инак! Бандаи Ман… [Касе], ки ҷони Ман аз Ӯ шод аст!» (Иш. 42:1). Ва чӣ қадар Ӯ дар муносибат бо одамон бузург буд! Ҳеҷ ангезаи худхоҳона Ӯро ба ҳаракат наовард, ҳеҷ нафрат ё ношукрӣ аз одамон Ӯро тағйир надод. Ӯ қудрати худро барои сабукии худ истифода намебурд, аммо барои дигарон он қудрат ҳеҷ маҳдудият ё истироҳат намедонист. Ӯ аз субҳи барвақт то охири рӯз хизматгори ҳама буд. Сабт шудааст, ки «субҳи барвақт ҳама мардум ба назди Ӯ меомаданд» (Луқ. 21:38). Ӯ дар он ҷо интизори онҳо буд, вақте ки онҳо меомаданд; то ба онҳо таълим диҳад, ба онҳо хидмат кунад, онҳоро шифо диҳад; ва то он даме, ки ҳар як мард ба хонаи худ нарафт, Ӯ, як марди бехона, ба кӯҳи Зайтун барнагашт.
Ҳар коре, ки Ӯ дар ҳаёти хидмати худ мекард, бо бузургӣ, бо зебоӣ анҷом дода мешуд. Ӯро бубинед, ки дар паҳлӯи модари бевазане, ки барои мурдааш гиря мекунад, истодааст. Дили Ӯ аз ҳамдардӣ ба ғами ӯ ба ҳаракат меояд, ва каломи Ӯ сабаби онро сарзаниш мекунад ва писари ӯро дубора зинда мекунад. Сипас Ӯ бе интизории мукофот ё эътироф ба пеш меравад. Ӯро бубинед, ки чӣ тавр хам шуда, кӯдаконро ба дили худ ҷамъ мекунад, вақте ки шогирдон мехостанд онҳоро дур кунанд; онҳо барои дигарон ҳеҷ аҳамияте надоштанд, аммо чӣ қадар онҳо барои Ӯ азиз буданд! Ҳеҷ ниёзе аз назари Ӯ дур намемонд, ҳеҷ оҳе ба гӯши Ӯ беҳуда намерасид.
Наҷотдиҳандаи аҷиб! Ашрофи ҳақиқӣ! Худованд ва Устоди мо, ки моро наҷот додааст, то мо ба Ӯ хидмат кунем!
