Худо ба онҳо ғизое дод, ки дар Миср барояшон номаълум буд, ғаллаи кӯҳна — ё «ғаллаи бирёншуда» — и замини Канъон, Масеҳи осмонӣ, ҷалолёфта, аммо Масеҳ ҳамчун Инсоне, ки аз ин ҷаҳони пур аз гуноҳ дар инсонияти беайб гузашта буд, нони бехамиртуруш, ва ки дар ҳамин инсоният аз оташи доварӣ мисли ғаллаи бирёншуда гузашта буд, ва ки, пас аз ворид шудан ба ҷалол дар эҳё, ҳамчун Инсон дар дасти рости Худо нишастааст.
Ғайр аз ин, Ӯ барои мо дар он ҷост, на танҳо ҳамчун Ҳимоятгари мо назди Падар, балки ҳамчун муаррифии мо дар Шахсияти Худ ҳамчун Инсон ба ҷалол. Ҷой барои инсон дар осмонҳои сеюм омода шудааст; ӯ дар Масеҳ ба лаззати комили баракати осмонӣ оварда шудааст. Ман ин Инсонро мебинам ва мегӯям: «Ин ҷои ман аст; ман дар Ӯ ҳастам, инсон дар Масеҳ, аллакай ҳамон ҳаётро дорам, ки Ӯ, ҳаёти ҷовидонӣ, ҳаёти Инсоне, ки аз мурдагон эҳё шудааст; ман бо Ӯ муттаҳид шудаам, дар Ӯ дар ҷойҳои осмонӣ нишастаам, аз ин баракати бепоён ба воситаи Рӯҳи Муқаддас, ки маро ба он роҳнамоӣ мекунад, лаззат мебарам. Наҷотдиҳандаи муборак! Барои ман Шумо фуромадед, барои ман Шумо дар салиб овезон шудед; Шумо ба ҷалол рафтед, ва Шумо маро аллакай дар Шахсияти Худ ба он овардед, пеш аз он ки бо Шумо ва мисли Шумо абадӣ бошам.»
Чӣ шодии аҷибе ва чӣ қудрате дар машғул шудан бо чунин Масеҳ вуҷуд дорад! «Ва ҳамаи мо, бо рӯи кушода, ҷалоли Худовандро мисли оина дида, ба ҳамон сурат аз ҷалол ба ҷалол табдил меёбем, чунон ки аз Рӯҳи Худованд» (2 Қӯр. 3:18). Дар ин порча мо натиҷаи бо ғаллаи кӯҳнаи замин ғизо гирифтанро мебинем. Ҷон, ки аз ҷониби Масеҳи осмонӣ ташаккул ёфтааст, қодир аст, ки хислатҳои ин объекти муборакро такрор кунад. Ин аст насиби мо.
