Ин ҳама барои масеҳии самимӣ, ки ҳамеша, амиқ ва дардовар, аз заъф, ниёз, беморӣ ва нокомиаш огоҳ аст, то чӣ андоза гаронбаҳост? Чӣ тавр, мо метавонем қонунӣ пурсем, ки барои ҳар кас имконпазир аст, бо чашми худ ба чунин порчаҳое, ки мо ҳоло иқтибос овардем, нигариста, дар бораи худшиносии худ, ҳисси ҳолати нокомил ва рафтори худ чизе нагӯем, зарурати хидмати бефосилаи Масеҳро аз номи масеҳӣ зери суол барад? Оё аҷиб нест, ки ҳар як хонандаи Нома ба Ибриён, ҳар як мушоҳидакунандаи ҳолат ва рафтори имондори пешрафта, аз рад кардани татбиқи коҳинии Масеҳ ва шафоати Ӯ барои масеҳиён ҳоло пайдо шавад?
Биёед пурсем, ки Масеҳ ҳоло дар дасти рости Худо барои кӣ зиндагӣ ва амал мекунад? Оё барои ҷаҳон аст? Аниқ не, зеро Ӯ дар Юҳанно 17:9 мегӯяд: «Ман барои ҷаҳон дуо намекунам, балки барои онҳое, ки Ту ба Ман додаӣ, зеро онҳо аз Они Ту ҳастанд». Ва инҳо кистанд? Оё онҳо боқимондаи яҳудиёнанд? Не, он боқимонда ҳанӯз дар саҳна пайдо нашудааст. Пас онҳо кистанд? Имондорон, фарзандони Худо, масеҳиён, ки ҳоло аз ин ҷаҳони гунаҳкор мегузаранд, ки дар ҳар қадам ба нокомӣ ва олудагӣ дучор мешаванд. Инҳо мавзӯъҳои хидмати коҳинии Масеҳ мебошанд. Ӯ мурд, то онҳоро пок кунад. Ӯ зинда аст, то онҳоро пок нигоҳ дорад. Бо марги Худ Ӯ гуноҳи моро кафорат кард ва бо ҳаёти Худ Ӯ моро тавассути амали Калом бо қудрати Рӯҳулқудс пок мекунад. Мо тавассути Наҷотдиҳандаи маслубшуда кафорат ва поксозӣ дорем. Ҷараёни дугона аз паҳлӯи сӯрохшудаи Масеҳ, ки барои мо мурд (Юҳ. 19:34), берун омад. Ҳама ситоиш ба номи Ӯ!
