Оё сухан дар бораи гуноҳи мост? Он бо хуни кафорат бекор карда мешавад. Оё сухан дар бораи камбудиҳои ҳаррӯзаи мост? Мо назди Падар Ҳимоятгар дорем: Саркоҳини бузург назди Худо. «Агар касе гуноҳ кунад». Ӯ намегӯяд: «Агар касе тавба кунад». Бешубҳа, тавба ва худшиносӣ вуҷуд дорад ва бояд бошад. Аммо онҳо чӣ гуна ба вуҷуд меоянд? Аз куҷо сарчашма мегиранд? Ин аст: «Мо назди Падар Ҳимоятгар дорем». Ин шафоати ҳамаҷонибаи Ӯст, ки барои гунаҳкор файзи тавба, худшиносӣ ва эътирофро ба даст меорад.
Барои хонандаи масеҳӣ хеле муҳим аст, ки ин ҳақиқати бузурги асосии ҳимоятгарӣ, ё коҳинӣ, Масеҳро комилан равшан дарк кунад. Мо баъзан хато фикр мекунем, ки вақте мо ноком мешавем, аз ҷониби мо бояд коре анҷом дода шавад, то корҳоро байни ҷонҳои мо ва Худо дуруст кунем. Мо фаромӯш мекунем, ки пеш аз он ки мо ҳатто аз нокомӣ огоҳ шавем, пеш аз он ки виҷдони мо воқеан аз ин факт огоҳ шавад, Ҳимоятгари мубораки мо дар ин бора назди Падар будааст; ва ин ба шафоати Ӯст, ки мо барои файзи тавба, эътироф ва барқароршавӣ қарздорем. «Агар касе гуноҳ кунад, мо дорем» — чӣ? Хуне, ки ба он баргардем? Не; бодиққат қайд кунед, ки Рӯҳулқудс чӣ эълон мекунад: «Мо назди Падар Ҳимоятгар дорем, Исои Масеҳи Одил». Чаро Ӯ мегӯяд: «Одил»? Чаро на меҳрубон, раҳмдил, ҳамдард? Оё Ӯ ҳамаи ин нест? Бешубҳа; аммо ҳеҷ яке аз ин хислатҳо дар ин ҷо мувофиқ нахоҳад буд, зеро ҳаввории муборак ҳақиқати тасаллибахшро ба мо пешниҳод мекунад, ки дар ҳама хатогиҳо, гуноҳҳо ва нокомиҳои мо, мо «намояндаи одил»-ро ҳамеша дар назди Худои одил, Падари муқаддас дорем, то корҳои мо ҳеҷ гоҳ ноком нашаванд. «Ӯ ҳамеша зинда аст, то барои мо шафоат кунад»; ва азбаски Ӯ ҳамеша зинда аст, «Ӯ қодир аст, ки то охир наҷот диҳад», то ба охири охир.
