Инҷили Марқӯс Худованд Исоро ба мо ҳамчун Бандаи комил дар хидмати комили Ӯ пешниҳод мекунад. Корҳои Ӯ дар ин Инҷил таъкид шудаанд. Ӯ дар ин ҷо барои Падари Худ машғул буд.
Ояти имрӯза ба мо шарҳи аҷибе аз ҳаёти Худованди моро медиҳад. Дар ҳаёти Худ, ҳамчун Писари Одам, Ӯ на барои он омад, ки махлуқоти Ӯ ба Ӯ хидмат кунанд, балки Ӯ омад, то ба онҳо хидмат кунад. Чӣ фикри аҷибе! Офаридгор, созандаи осмон ва замин, бо инсон шудан, инчунин ба банда табдил ёфт: «Масеҳ Исо, ки дар сурати Худо буд, баробар будан бо Худоро ғоратгарӣ нашуморид, балки худро беобрӯ кард, сурати бандаро гирифт ва дар сурати одамон омад. Ва дар зоҳир ҳамчун инсон ёфт шуда, худро фурӯтан кард ва то марг, ҳатто марги салиб, итоаткор шуд» (Фил. 2:5–8).
Сипас ин оят дар бораи марги Ӯ ба мо сухан меронад. Аввалан, мегӯяд, ки Ӯ худро дод. Ҳаёти Ӯ аз Ӯ гирифта нашуд, гарчанде ки одамон то ҳадди имкон кӯшиш карданд, ки Ӯро бикушанд. Ӯ худро дод. Ин қурбонии ихтиёрии Ӯ буд. Ҳар яки мо метавонем бигӯем, ки Ӯ худро барои ман дод (Ғал. 2:20). Ӯ инчунин моро дӯст дошт ва худро барои мо ҳамчун қурбонӣ ва ҳадия ба Худо барои бӯи хуш дод. Ӯ инчунин Калисоро дӯст дошт ва худро барои он дод (Эфс. 5:2, 25).
Сониян, мегӯяд, ки Ӯ худро «фидия барои бисёриҳо» дод. Барои наҷот додани мо аз доварии сазовори гуноҳҳоямон, нархи фидия бояд пардохт мешуд. Чунон ки аксар вақт гуфта мешавад, мо қарзе доштем, ки пардохт карда наметавонистем, ва Ӯ қарзеро пардохт кард, ки ба Ӯ тааллуқ надошт.
Ин фидия барои бисёриҳое буд, ки ба Ӯ имон меоварданд. Дар 1 Тимотиюс 2:6 гуфта мешавад, ки фидия барои ҳама аст. Ба ибораи дигар, он барои ҳама дастрас аст. Аммо танҳо онҳое, ки имон доранд, аз фоидаи он баҳра мебаранд. Оё шумо имон овардаед?
