Петрус пешвои табиӣ буд, ва Худованд Исо бо ӯ бо мақсади ба даст овардани итоати комили дили ӯ сухан гуфта буд. Сипас Ӯ ба ӯ гуфт: «Маро пайравӣ кун». Пайравӣ аз Худованд муҳимтар аз пешвоӣ кардан аст. Аммо Петрус баръало каме нороҳат аст, ки Худованд ӯро аз байни ҳамаи шогирдон интихоб кардааст, то бо ӯ чунин сухан гӯяд. Ба ҷои нишон додани рӯҳияи комилан итоаткор, ӯ рӯй гардонда, Юҳанноро, ки аллакай пайравӣ мекард, мушоҳида мекунад ва мепурсад: «Худовандо, дар бораи ин мард чӣ?» Аммо ба Петрус иҷозат дода намешавад, ки бо ин роҳ аз маркази таваҷҷӯҳ дур шавад.
Чӣ дарсе барои ҳамаи мо! Ҷисми мо дар ҳар самт печида ва гардиш хоҳад кард, то аз мустақиман рӯ ба рӯ шудан бо масъулияти шахсӣ канорагирӣ кунад, аммо кори Худованд бо мо ба худшиносии ростқавлона ва сахтгиронаи мо оварда мерасонад. Ӯ ба Петрус қатъиян мегӯяд: «Агар Ман хоҳам, ки ӯ то омадани Ман бимонад, ин ба ту чӣ дахл дорад? Ту Маро пайравӣ кун». Ҳар чизе ки иродаи Худованд барои дигаре бошад, набояд ба андешаҳои ман дар бораи иродаи Ӯ барои ман ҳеҷ таъсире дошта бошад. Новобаста аз он ки дигарон чӣ кор мекунанд, ман бояд танҳо ва комилан аз Худованд пайравӣ кунам. «Ту Маро пайравӣ кун» суханони Ӯ ба ҳар яки мо ба таври инфиродӣ аст.
Роҳи муассиртарини мо барои дуруст роҳнамоӣ кардани дигарон ин аст, ки мо худамон аз Худованд бо тамоми дил пайравӣ кунем, бе он ки дар бораи он чизе ки дигарон бояд кунанд, коршинос шавем!
Чӣ қадар гаронбаҳост он мевае, ки Худовандро ҷалол медиҳад,
Ки аз дилҳое, ки бо Каломи поки Ӯ пок шудаанд, месабзад;
Он Калом тухмест, ки бо имон дохил мешавад ва месабзад
Ва дилҳоро пур мекунад, то ки пуррагии он зоҳир шавад,
Дар амалҳои меҳрубононаи пурсамар, эътимод ва садоқат,
Ки мо аз Масеҳ ҳастем ва номи мубораки Ӯро эътироф мекунем.
