Матни имрӯза мавзӯи коҳинияти Масеҳро оғоз мекунад. Дар Ибриён ин мавзӯъест, ки дар боби 4:14–16 оғоз меёбад ва то боби 10:23 инкишоф меёбад ва идома дорад.
Дар Ибриён ду коҳин пешниҳод шудаанд, ки ҳамчун намунаи коҳинияти Масеҳ хидмат мекунанд: Малкисодек ва Ҳорун. Аввалӣ барои нишон додани он истифода мешавад, ки дар тартиби коҳиният тағйирот ба амал меояд, дуюмӣ барои хидмат ҳамчун намунаи коҳинияти Масеҳ. Ва маҳз ҳамин чиз дар ин ҷо пешниҳод шудааст, чунон ки Ҳорун як маротиба дар як сол, дар Рӯзи Кафорат, ба Қудси Қудсҳои хаймаи ҷамъомад дохил мешуд, ҳамин тавр Худованд Исо аз осмонҳо гузашт. Аммо тафовут низ ҳаст: Ҳорун ин корро ҳар сол мекард, Масеҳ танҳо як маротиба — кори анҷомёфта! Худованд Исо дар ин ҷо Саркоҳини бузург номида мешавад. Ҳеҷ яке аз саркоҳинони қаблӣ — Ҳорун ё насли ӯ — ҳеҷ гоҳ «бузург» номида нашудаанд, танҳо Худованд Исо.
Чизи дигар дар ин ҷо ин аст, ки ин Саркоҳини бузург ҳамдард тасвир шудааст; Ӯ метавонад ба мо ҳамдардӣ кунад! Албатта, Ӯ наметавонад ба гуноҳҳои мо ҳамдардӣ кунад, балки ба ҳамаи озмоишҳо, васвасаҳо ва душвориҳои мо дар биёбони ин ҷаҳон. Ва на танҳо ин, балки Ӯ барои мо «кӯмаки саривақтӣ» медиҳад. Ин маънои кӯмакеро дорад, ки маҳз дар вақташ аст. Мо барои озмоишҳое, ки ҳанӯз наомадаанд, кӯмак намегирем, балки вақте ки ба он ниёз дорем. Чӣ қадар аз мо метавонем дар хотир дорем, ки маҳз вақте ки ба сухани тасаллӣ дар душвориҳои худ бештар ниёз доштем, он маҳз дар вақташ расид!
