Таърифи худотарсӣ, ки мо истифода мебарем, «тарзи зиндагӣ, ки пайваста хислати Худоро инъикос мекунад» мебошад. Ин хислат дар ҳаёти Худованд Исо комилан ифода ёфтааст. Павлус ибораи «Бузург аст сирри худотарсӣ»-ро истифода мебарад. Калимаи бузург аз он ҷоест, ки мо калимаи «мега»-ро мегирем, ки маънои калон, бузургро дар васеътарин маъно дорад. Ин таъкид мекунад, ки ин ҳақиқат, ки пинҳон буд, аммо ҳоло дар шахсияти Худованд Исо ошкор шудааст, барои ҳаёти худоӣ чӣ қадар муҳим аст. Ин ибораи «бузург» дар муқоиса бо он чизе, ки Тимотиюс дар Эфсӯс шунида буд, хоҳад буд: «Бузург аст Дианаи Эфсӯсиён!» (Аъмол 19:28, 34, 35). Он чизе ки маъбади Дианаро тавсиф мекард, бутпарастӣ ва беахлоқӣ буд. Чӣ тафовут! Хислати ҳақиқии худотарсӣ дар Худованди муборак Исо дида мешавад!
Ин сирри худотарсӣ бояд бо онҳое, ки «сирри имонро бо виҷдони пок» нигоҳ медоранд (1 Тим. 3:9), доимӣ бошад. Он ба ҳақиқати бузурги наҷот ва адолат ишора мекунад, ки тавассути Масеҳ ёфт мешавад, ки дар онҳое, ки имон доранд, худотарсиро ба вуҷуд меорад.
Павлус идома медиҳад, ки ба мо хотиррасон кунад, ки ин худотарсӣ дар таҷассуми Масеҳ, дар таваллуди Ӯ ва ҳаёти комиле, ки Ӯ барои ҷалоли Худо зиндагӣ кард, комилан дида шуд. Ӯ зоҳири «худоӣ»-и комил буд, чунон ки дар матни имрӯза тасвир ва муайян шудааст.
Худотарсии ҳақиқӣ на танҳо дар ин Марди муборак дар ин ҷо дида шуд; Ӯ инчунин манбаи худотарсӣ аст, ки дар ҳаёти ман ва шумо дида мешавад. Танҳо вақте ки ман бо Ӯ машғул бошам, Рӯҳи Худо ин худотарсиро дар ман ба вуҷуд меорад. Ин худотарсӣ воқеан масеҳӣ будан аст, зеро ман ба сурати мубораки Ӯ табдил ва мувофиқат мекунам!
