Калимаи «беҳуда»-ро метавон ҳамчун «шахси бехудо ё дунявӣ» тарҷума кард. Дунявият душмани худотарсӣ аст. Мо медонем, ки масеҳӣ се душмани асосӣ дорад: ҷаҳон, ҷисм ва шайтон. Аксар вақт қайд карда шудааст, ки ҷисм бар зидди Рӯҳ мубориза мебарад (Ғал. 5:17), дар ҳоле ки шайтон мустақиман ба муқобили Худованд Исои Масеҳ аст, ва низоми ҷаҳонӣ ба адолати Падар муқобилат мекунад. Яъқуб ба мо хотиррасон мекунад, ки «дӯстӣ бо ҷаҳон душманӣ бо Худост» ва идома медиҳад, ки «ҳар кӣ хоҳад дӯсти ҷаҳон бошад, худро душмани Худо месозад» (Яъқ. 4:4). Ҳаввории пир Юҳанно илова мекард: «Ҷаҳонро ва чизҳои дар ҷаҳон бударо дӯст надоред. Агар касе ҷаҳонро дӯст дорад, муҳаббати Падар дар ӯ нест» (1 Юҳ. 2:15).
Барои мо муҳим аст, ки дарк кунем, ки дунявият на он қадар дар бораи фаъолиятҳои мо — чӣ кор мекунем ва дар куҷо мекунем — балки дар бораи муносибатҳои мост. Барои як масеҳӣ имконпазир аст, ки аз фароғатҳои шубҳанок ва ҷойҳои шубҳанок дурӣ ҷӯяд ва ба ҳар ҳол ҷаҳонро дӯст дорад. Дунявият бештар масъалаи дил аст, ки ба эҳсосот ва қобилиятҳои мо таъсир мерасонад. Он ба дили мо дар робита бо вокуниши мо ба муҳаббати Худо таъсир мерасонад, ва он ба қобилиятҳои мо дар итоат ба иродаи Худо таъсир мерасонад. Дар соҳаи худотарсӣ, инчунин муфид аст, ки дар хотир дорем, ки ин ҷаҳон ҳоло, аммо муваққатан, таҳти ҳукмронии шарир аст (Эфс. 2:2, 6:12; Юҳ. 12:31, 14:30, 16:11). Ҳамчун имондорон ба Масеҳ, «ҷаҳон барои ман маслуб шудааст, ва ман барои ҷаҳон» (Ғал. 6:14), ва мо бояд худро «аз ҷаҳон беайб» нигоҳ дорем (Яъқ. 1:27).
Ҳамаи ин маънои онро дорад, ки дунявият душмани худотарсӣ аст! Чораи он дар хотир доштан аст, ки мо аз боло таваллуд шудаем, осмон хонаи мост, ва мо як ҳадафи ҷалолнок дорем, ки эҳсосоти худро ба он равона кунем!
