23 Ӯро, ки аз рӯи маслиҳати муайян ва огоҳии пешакии Худо таслим карда шуд, шумо бо дасти бадкирдорон бар салиб мехкӯб карда, куштед;
1 Кист, ки ба овозаи ба гӯши мо расида
бовар карда бошад,
ва кист, ки бозуи Худованд бар вай
зоҳир гардида бошад?
2 Ӯ мисли навдае ба ҳузури Худованд рӯидааст,
ва мисли решае аз замини хушк;
Ӯро на симое буд, на ҷамоле, то ҳавас кунем,
ки ба Ӯ назар андозем;
ва на намуде буд, то муштоқи дидораш гардем.
3 Ӯ манфур буд ва радди мардум,
дардманд ва ранҷур,
ва мисли касе ки аз вай рӯй мегардонанд;
Ӯ манфур буд, ва мо Ӯро писанд намекардем.
4 Аммо Ӯ бемориҳои моро ба сар мебурд,
ва ба дардҳои мо мубтало буд,
валекин мо гумон бурдем, ки Ӯро Худо зада,
ба мусибат ва азиятҳо гирифтор кардааст.
5 Ва ҳол он ки Ӯ аз ҷиноятҳои мо маҷрӯҳ,
ва аз гуноҳҳои мо афсурдахотир шудааст;
сазои осоиштагии мо бар Ӯст,
ва ба воситаи ҷароҳатҳои Ӯ мо шифо ёфтаем.
6 Ҳамаамон мисли гӯсфандон гумроҳ будем:
ҳар яке ба роҳи худ мерафтем;
ва Худованд гуноҳи ҳамаи моро
ба гардани Ӯ монд.
7 Ӯ ситам кашид, вале гардан фуровард,
ва даҳони Худро воз накард;
мисли гӯсфанде ки барои забҳ бурда мешавад,
ва мисли баррае ки назди пашмтарошонаш
безабон аст,
Ӯ ҳамчунон даҳони Худро воз накард;
8 Ӯ аз банд ва аз доварӣ гирифта шуд,
ва кист, ки бо насли Ӯ мусоҳиба намояд?
Зеро ки Ӯ аз замини зиндаҳо қатъ карда шуд;
барои гуноҳҳои қавми Ман ба Ӯ осеб расид.
9 Ва қабри Ӯро бо шарирон таъин карданд,
вале баъд аз мурданаш — бо сарватдоре гӯрониданд,
гарчанде ки Ӯ гуноҳе накардааст,
ва дар забонаш макре набуд.
10 Валекин хости Худованд ин буд,
ки Ӯро зарба зада, ба дардҳо гирифтор кунад;
вақте ки Ӯ ҷони Худро кафорат намояд,
насл дида, умраш дароз хоҳад шуд,
ва хости Худованд дар дасти Ӯ муяссар хоҳад гардид.
11 Ӯ аз заҳмати ҷони Худ самар дида, қонеъ хоҳад шуд;
Бандаи Одили Ман бо дониши Худ
мардуми бисьёреро сафед хоҳад кард,
ва гуноҳҳои онҳоро бар дӯши Худ хоҳад бардошт.
12 Бинобар ин Ман ба Ӯ дар миёни бузургон
ҳиссае хоҳам дод,
ва Ӯ ғаниматро бо зӯроварон тақсим хоҳад кард,
дар ивази он ки ҷони Худро ба марг таслим намуд,
ва аз ҷинояткорон шумурда шуд,
ва гуноҳи мардуми бисьёреро бар худ бор кард,
ва барои ҷинояткорон шафоат намуд.
2 «Шумо медонед, ки пас аз ду рӯз иди фисҳ аст, ва Писари Одам таслим карда хоҳад шуд, то ки маслуб гардад».
Аъмоли Ҳаввориён 2:23 · Ишаъё 53 · Инҷили Матто 26:2 · KM92
Номи «Писари Одам» дар Матто 26 панҷ маротиба пайдо мешавад. Пайваст кардани онҳо бо ҳам аҷиб аст. Се маротиба дар бораи Ӯ ҳамчун таслимшуда ё хиёнатшуда сухан меравад. Ин, мо медонем, аз ҷониби Яҳудо, яке аз дувоздаҳ расул буд, ки севу ним сол Ӯро пайравӣ карда буд. Дар ояти 2, Худованд гуфт, ки Ӯ дар замони Фисҳ барои маслуб шудан таслим карда хоҳад шуд. Ӯ ҳам воситаи марги Худ ва ҳам вақти онро медонист.
Бори чорум Ӯ мегӯяд, ки Писари Одам чунон ки дар бораи Ӯ навишта шудааст, меравад (Мат. 26:24). Гарчанде ки Ӯ аз ҷониби Яҳудо ба дасти мардони шарир, ки Ӯро маслуб ва куштанд, таслим карда шуд (Аъмол 2:23), аммо дар Навиштаҳо низ пешгӯӣ шуда буд, ки Ӯ бояд азоб кашад. Аз ваъдаи аввал дар Боғ, дар бораи Насли зан, то пешгӯии Ишаъё 53, бисёр навиштаҳо эълон карданд, ки Ӯ бояд барои гуноҳҳои қавми Худ азоб кашад.
Охирин зикри Писари Одам дар ин боб дар ояти 64 аст: «Аз ин пас Писари Одамро хоҳед дид, ки дар дасти рости Қудрат нишастааст ва бар абрҳои осмон меояд». Саркоҳин танҳо ба Худованд фармуда буд, ки ба онҳо бигӯяд, ки оё Ӯ Масеҳ, Писари Худост. Худованд ба таври мусбат ҷавоб медиҳад — чунон ки ӯ гуфт, буд. Ӯ дар бораи худ ҳамчун Писари Одами ҷалолдодашуда сухан меронад. Ӯ қарор буд азоб кашад, чунон ки дар бораи Ӯ навишта шуда буд, аммо баъд Ӯ ҷалол дода мешуд. Аввалан, Ӯ ба зудӣ дар дасти рости қудрат менишаст. Ин ҷоест, ки мо Ӯро имрӯз мешиносем. Ӯ барои мо дар он ҷост. Сипас, дар он рӯзи наздики қудрати Ӯ, Ӯ бар абрҳои осмон меояд, то ҳукмронӣ кунад. Пас, дар ин боби аҷиб, мо Писари Одамро хиёнатшуда мебинем, аммо чунон ки дар бораи Ӯ навишта шуда буд, меравад; ва инчунин ҷалоли ояндаи Ӯ, ҷавоб ба ҳамаи азобҳои Ӯ. Имтиёзи мо имрӯз ин аст, ки Ӯро дар дасти рости қудрат бидонем. Бигзор мо Ӯро ибодат кунем!
