Қайд карда мешавад, ки ин чор оят як ҷумлаи пурраро ба итмом мерасонанд. Пештар дар Ибриён 10, нависанда бартарии қурбонии Масеҳро нишон медод. Дар ин ҷо ӯ идома медиҳад, то ба мо нишон диҳад, ки вақте Худованд Исо барои бартараф кардани гуноҳ бо қурбонии Худаш зоҳир шуд, Ӯ роҳи наздикшавӣ ва ибодатро кушод. Шумо ва ман акнун метавонем бо дилҳои пур аз ҳамду сано ва ибодат ба Худои муқаддас наздик шавем!
Дар ҳоле ки имтиёзи наздик шудан воқеан аҷиб аст, ин ягона тамаркуз дар ин ҷо нест: ин тавассути "роҳи нав ва зинда" аст. Калимаи "зинда" ба эҳёи Худованди мо ишора мекунад, ва ин ибораи "роҳи нав ва зинда" дар муқоиса бо тамоми низоми яҳудии наздикшавӣ ва ибодат қарор дорад. Мо ба ҳузури Худо тавассути кори анҷомёфтаи Наҷотдиҳандаи эҳёшуда дохил мешавем! Дар ояти 19 ба мо гуфта шудааст, ки ин бо хуни Исо аст. Маҳз бо хуни Ӯ мо дар ҳузури Худо пок мешавем ва акнун метавонем ҳамчун ибодаткунандагон дохил шавем (Ибр. 9:14; 10:10, 14–17). Акнун дар ҳузури Худое, ки муқаддасияташ қаноатманд аст, мо Саркоҳине бар Хонаи Худо дорем. Мо даъват шудаем, ки ҳамчун ибодаткунанда ба дохили парда дохил шавем!
Вақте ки шумо дили худро барои ҷамъ шудан бо дигар имондорон имрӯз омода мекунед, дар бораи имтиёзи дохил шудан ба ҳузури Худо андеша кунед, дили худро дар ҳамду сано хам кунед ва бигзор ҷоми ибодати шумо лабрез шавад!
