Вақте ки Худо Довудро барои нишастан бар тахт интихоб кард, чизи наве оғоз ёфт. Довуд марде буд, ки ба дили Худо мувофиқ буд. Аз ҷавонӣ то пирӣ, ӯ ҳаёти имонро нишон дод. Ҳатто вақте ки ӯ аз гуноҳҳои хеле таҳқиромез ноком шуд, ӯ ҳеҷ баҳонае наовард, балки самимона тавба кард. Асрҳо пас, рӯзҳои Довуд ҳанӯз ҳам нуқтаи истинод барои халқи Худо буданд (Наҳ. 12:46).
Сулаймон баъд аз ӯ ба тахт нишаст. Ӯ аз Худо фаҳмиш хост ва салтанати ӯ шукуфоӣ ёфт. Ҳикмат, сарват ва шуҳрати ӯ аз ҳама ҳикояҳое, ки дар бораи ӯ гуфта мешуданд, зиёдтар буд. Аммо баъдтар дили ӯ аз Худованд дур шуд, ки аз муносибатҳо ва ҳисси худхоҳӣ таъсир гирифт.
Писари ӯ Раҳабъом пас аз он тағйироти муайянеро дар фазои рӯҳонӣ ҷорӣ кард. Ӯ бо талаб ва фармон сахт ҳукмронӣ кард ва салтанат тақсим шуд. Ӯ худро қавӣ гардонд, аммо Худовандро тарк кард (2 Вақ. 12:1). Дар рӯзҳои ӯ, ганҷҳои шоҳии тилло бо ашёи намоишии биринҷӣ иваз карда шуданд — шояд дар дурахшӣ монанд, аммо аз арзиши хеле камтар (1 Подш. 14:26–28).
Писари ӯ Абиё (ё Абиём) пайравӣ кард. Ӯ бо эълон кардани номи Худованд пирӯзии бузурге ба даст овард (2 Вақ. 13), аммо ӯ садоқати шахсӣ надошт. Ӯ дар гуноҳҳои падараш роҳ мерафт ва «дили ӯ ба Худованд Худои худ содиқ набуд», чунон ки Довуд буд (1 Подш. 15:3). Танҳо чаҳор насл лозим буд, то таназзули шадиди рӯҳонӣ ба вуҷуд ояд. Ҳақиқатҳое, ки Довуд бо имон лаззат мебурд, барои Абиё танҳо анъанаи таърихӣ шуда буданд. Ин намуна дар Навиштаҳо борҳо такрор мешавад.
Ва мо кадом насл ҳастем? Оё мо аз ваъдаҳои Худо бо имон лаззат мебарем, ё аз рӯи ҳавасҳо, худбоварӣ ва ғурури мавқеи худ гумроҳ шудаем? Ҳарчанд мо метавонем ба наслҳои содиқи гузашта назар кунем, биёед эҳтиёт бошем, ки дар ҳамон эъломияҳои холӣ аз рӯзҳои Абиё зиндагӣ накунем.
