Ин яке аз саволҳои зуд-зуд додашавандаи масеҳиён аст. Чӣ қадар мавъизаҳо, китобҳо, вебсайтҳо, блогҳо ва, бале, матнҳои тақвимӣ кӯшиш мекунанд, ки ба он ҷавоб диҳанд, аммо ҷавоби Худо, ба таври мухтасар, дар ду ояти аввали номаи Павлус ба Румиён аст. Он дар шакли муроҷиатест, ки бар муҳаббати раҳмдилонаи Худо асос ёфтааст, ки роҳи наҷотро, ки Павлус дар қисми қаблии нома шарҳ додааст, фаро мегирад. Оё ин моро ба ҳаракат меорад, ки Худо барои мост, дар ҳақиқат онро бо он исбот кардааст, ки Писари Худро дареғ надошта, Ӯро барои ҳамаи мо таслим кардааст (Румиён 8:31–32)?
Бо дарки воқеии ин дар ҷонҳои мо, қадами оянда оддӣ аст: мо бояд ҷисмҳои худро — ҳамаи он чизеро, ки мо амалан ҳастем — ҳамчун қурбонии зинда пешниҳод кунем. Агар Худованд Исо — ки марг бар Ӯ ҳуқуқ надошт — барои мо мурд, мо бояд ҳаёти худро — ки Ӯ бар он ҳама ҳуқуқ дорад — ба таври қурбонӣ ба Ӯ таслим кунем.
Калимаи «пешниҳод кардан» дар юнонӣ замони аорист аст: коре, ки як бор анҷом дода шудааст ва баъд аз он дуруст боқӣ мемонад. Дар бораи қурбоникунанда дар Аҳди Қадим фикр кунед; ӯ наметавонист қурбонии худро пас аз он ки дар қурбонгоҳ буд, бозпас гирад. Ҳамин тавр, барои мо имкони истеъфо ё бознишастагӣ вуҷуд надорад, вақте ки мо ҷисмҳои худро ба Худо пешниҳод кардем; ин як ӯҳдадории якумрӣ аст, ки Наҷотдиҳанда ва Худованди мо ба таври барҷаста сазовори он аст.
Албатта, мо наметавонем ин корро ба таври бепарвоёна анҷом диҳем, мисли одамон дар охири Аҳди Қадим, ки ба Худо кӯрон ва лангон ва беморонро пешниҳод мекарданд (Малокӣ 1:8). Хизмати мо бояд мувофиқи табиати муқаддаси Ӯ ва бо ягона мақсади хушнуд кардани Ӯ бошад. Ва ин ихтиёрӣ нест: ин роҳи «оқилона» — дар ҳақиқат мантиқӣ — барои ҳамаи масеҳиён аст, ки агар онҳо дар ҳақиқат хоҳанд, ки иродаи Ӯро донанд ва иҷро кунанд. Чӣ қадар мушкилот барои ҳамаи мо.
