Худо бояд сарчашмаи ҳамаи некиҳо бошад ва ҳаст. Агар касе дуруст роҳнамоӣ шавад, ин бояд тавассути Худо бошад, ки нур ва ҳақиқати Худро мефиристад, то бо роҳи хирадмандонаи худ роҳнамоӣ кунад. Ҳақиқат маро водор намекунад, ки худам тасмим гирам, ки кадом роҳ беҳтарин аст. Агар ман ҳақиқати Худоро қабул кунам, он маро бехато ба кӯҳи муқаддаси Худо ва ба хаймаи Худо роҳнамоӣ хоҳад кард. Кӯҳи Ӯ аз сатҳи маъмулӣ баландтар аст, чунон ки дар Эфсӯсиён 1:3 баён шудааст: «Муборак аст Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳ, ки моро бо ҳар баракати рӯҳонӣ дар ҷойҳои осмонӣ дар Масеҳ баракат додааст».
Ғайр аз ин, имондор тавассути ҳақиқати Худо ба хаймаи муқаддаси Худо, ҷое ки Худо дар шахсияти Писари маҳбуби худ сокин аст, оварда мешавад. Ин хайма имрӯз дар куҷост? Он дар хонаи Худо, Калисои Худои Зинда, сутун ва асоси ҳақиқат аст (1 Тим. 3:15). Ин хонаи моддӣ нест, балки хонаи рӯҳонӣ аст, ки дар он мо метавонем қурбониҳои рӯҳониро, ки ба Худо тавассути Исои Масеҳ мақбул аст, пешкаш кунем (1 Пет. 2:5).
Мо метавонем дар қурбонгоҳи Худо — қурбонгоҳе, ки худи Масеҳро ифода мекунад — бо шодии бузург ҷавоб диҳем, Ӯро, ки мо ҳамчун «Худо, Худои ман» мешиносем, ситоиш кунем. Ин Худо кист? Ин Худоест, ки дар Писари мубораки худ, Худованд Исо, ошкор шудааст, ки сазовори ситоиш ва ибодати беист аст.
