Эй ҷони ман, ҳеҷ гоҳ аз паи роҳҳои худ марав. Агар чунин кунӣ, аксар вақт дар хатари бо чашм роҳ рафтан, на бо имон, қарор хоҳӣ гирифт ва ба ин васила бадиро интихоб карда, некиро рад хоҳӣ кард. Бигзор ин дуои ту бошад: «Роҳҳои Худро ба ман нишон деҳ, эй Худованд; роҳҳои Худро ба ман омӯз» (Заб. 25:4). Ва ба ман ёрӣ деҳ, ки роҳи худро ба Ту супорам ва ба Ту таваккал кунам, ки онро ба амал оварӣ (Заб. 37:5).
Оҳ, рӯҳи Колеб, ки ба ӯ имкон дод бигӯяд: «Ман комилан аз Худованд Худои худ пайравӣ кардам» (Еҳушаъ 14:8)! Бигзор ҳамаи мо хоҳиши пайравӣ аз Ӯро дошта бошем, ҳатто агар худфидоӣ лозим ояд, сахтиҳоро таҳаммул кунем ва озмоишҳоро аз сар гузаронем. Бигзор мо мисли Ҳанӯх бошем, ки «бо Худо роҳ мерафт» (Ҳас. 5:24), ва мисли Нӯҳ, ки «дар назари Худованд файз ёфт» (Ҳас. 6:8). Бигзор мо бо имони содда бипурсем: «Эй Худованд, чӣ кунам?» (Аъм. 22:10), ки ҳеҷ иродаи худро надошта бошем, ба ҷуз ин ки иродаи Худо иродаи ман бошад. Дар ин кор амният ва хушбахтӣ ҳаст.
Бигзор Худованд моро бо роҳи дуруст роҳнамоӣ кунад — роҳи Ӯ ҳамеша роҳи дуруст аст, ҳарчанд ки он метавонад роҳи сахтӣ, салибҳо, талафот ва маҳрумият бошад. Вақте ки онҳо меоянд, бигзор мо бо шукргузории муқаддас ба раҳматҳои гузашта таваҷҷӯҳ кунем, зеро онҳо гарави садоқат ва муҳаббати оянда мебошанд ва далели он, ки Ӯ моро дар миёни бисёр мушкилоти зиндагӣ мешунавад. Ба мо итминон дода шудааст: «Хушбахт аст халқе, ки Худои онҳо Худованд аст!» (Заб. 144:5).
Агар шумо бомуваффақият тасмим гиред, ки ба қуввати Ӯ, ки бениҳоят бузургтар аз қуввати шумост, таваккал кунед, хушбахтӣ хоҳед ёфт. Бигӯед: «ин Худо, Худои [ман] то абад ва ҳамеша аст; Ӯ [роҳнамои ман] ҳатто то марг хоҳад буд» (Заб. 48:14).
