Ин матн яке аз онҳоест, ки мо баъзан беҳтар аст, ки аз он гузарем. Он аксар вақт нодуруст фаҳмида ва нодуруст татбиқ карда мешавад. Аммо он воқеан хеле рӯҳбаландкунанда аст, зеро ба мо дасти меҳрубони Худои Падар хотиррасон карда мешавад. Ин оятҳо ва оятҳои баъдӣ ба мавзӯи тарбияи Худо дахл доранд. Вақте ки мо калимаи тарбияро мешунавем, онро бо ҷазо баробар медонем, аммо ин дар ин ҷо ҳеҷ гоҳ баррасӣ намешавад. Дар асл, барои имондор, Худованд Исои Масеҳ ҷазои моро дар салиб бар дӯши худ гирифт. Барои мо чизе боқӣ намондааст, ба ҷуз он чизе ки дар ин ҷо ҳамчун тарбияи меҳрубононаи дили Падар нисбат ба фарзандонаш гуфта шудааст.
Калимаи «тарбия» маънои тарбияи кӯдак, дастур ё интизомро дорад. Ҳамчун падари чор фарзанд, ман маҷбур будам, ки фарзандони худро тарбия, дастур ва ҳатто интизом кунам. Ман барои интизом кардани фарзандони ҳамсояҳо намеравам, ҳарчанд онҳо шояд ба он ниёз дошта бошанд ва шояд ман мехостам. Ман масъулият дорам, ки фарзандони худро дар тарсу ҳарос ва насиҳати Худованд тарбия кунам. Тавассути тарбияи пайваста ва меҳрубонона, фарзандони ман фаҳмиданд, ки ман онҳоро дӯст медорам. Дар тӯли солҳо, ин ба онҳо эътимод ва итминон ба муҳаббати маро додааст. Ҳамин тавр бо дасти меҳрубони Падари мо дар осмон аст. Мо шояд дар айни замон аз тарбия ё омӯзиш лаззат набарем ё ҳатто қадр накунем, аммо баъдтар мо барои тарзе, ки Ӯ дар ҳаёти мо кор кардааст, хеле миннатдор мешавем. «Худованд касеро, ки дӯст медорад, тарбия мекунад». Ба дасти меҳрубони Падар муқобилат накунед, балки аз он тарбия гиред ва рӯҳбаланд шавед!
