Баъзан вақте ки мо Библияро мехонем, мо майл дорем, ки калимаҳоро бидуни баррасии аҳамияти рӯҳонии онҳо аз назар гузаронем. Ин комилан фаҳмо аст, зеро мо баъзе чизҳоро аз сабаби ошноии онҳо кунд мешуморем. Ман бовар дорам, ки ин дар мавриди калимаи «дастрасӣ» чунин аст. Он танҳо се маротиба дар Аҳди Ҷадид пайдо мешавад: Румиён 5:2; Эфсӯсиён 2:18; 3:12. Ин як калимаи хеле оддӣ аст, аммо чӣ қадар он ба мо файзи Худоро ошкор мекунад!
Калима дар забони аслӣ маънои «қабул, ё наздик шудан»-ро дорад; он аслан фикри дастрасӣ ба ҳузури подшоҳро дошт. Намунаи хуби ин вақте буд, ки подшоҳи Форс, Аҳашверош, асои тиллоии худро ба самти Эстер нишон дод, ки далели қабули ӯ аз ҷониби ӯ буд (Эст. 5:2).
«Дастрасӣ»-и дар Румиён 5:1–2 зикршуда самараи адолат аст. Мо бо имон адолат ёфтаем ва бо Худо сулҳ дорем. Ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ мо ин дастрасиро дорем. Аввалан, мо бояд қайд кунем, ки калимаҳои «мо дорем» дар замони комил ҳастанд, яъне мо дастрасиро ба даст овардаем ва дорем. Дастрасие, ки мо дорем, якдафъаина ё гоҳ-гоҳ нест, балки доимӣ ва тағйирнопазир аст. Ин дастрасӣ моро ба мавқеи файз, ё илтифот меорад (муқоиса кунед Эфс. 1:6 jnd). Дуюм, Павлус мегӯяд, ки «мо дар ин файз ё илтифот истодаем». Ин дар замони доимӣ аст, яъне мавқеи мо доимӣ аст; он ҷои доимии ҳамаи имондорон аст.
Оё мо ин файзи аҷиби Худоро қадр мекунем? Оё мо ҳар рӯз ба ҳузури Ӯ дар дуо меоем, аз сабаби дастрасии доимӣ, ки мо дорем ва дар он истодаем? Бигзор ин бештар ва бештар чунин бошад.
