Калимаи “дастрасӣ” дар Аҳди Ҷадид танҳо се маротиба ва танҳо аз ҷониби ҳавворӣ Павлус истифода шудааст. Дар Румиён 5:2, мо мефаҳмем, ки тавассути ин дастрасӣ мо мавқеи нав дорем; дар Эфсӯсиён 2:18, ошкор мешавад, ки мо муносибати нав дорем. Дар ояти боло, мо хоҳем ёфт, ки мо эътимоди нав дорем.
Пеш аз он ки мо наҷот ёфтем, мо аз фикри вохӯрӣ бо Худо метарсидем. Виҷдони бади мо моро водор мекард, ки ақибнишинӣ кунем; дар ҳақиқат, мо аз Ӯ бегона будем. Аммо акнун мо метавонем бо эътимод ба Ӯ наздик шавем.
Дар асл, мо на танҳо ба дастрасии худ ба Ӯ эътимод дорем, балки метавонем бо “ҷасорат” ба Ӯ наздик шавем. Ин калима маънои “озодона сухан гуфтан”, “ошкоро ва бепарда сухан гуфтан”-ро дорад. Мақсад ин аст, ки мо метавонем бо ошкороӣ ё самимият сухан гӯем. Ҳоло, ин дар муносибатҳои инсонӣ чизи аҷибе нахоҳад буд. Аммо, мувофиқи сарватҳои аҷиби файзи Худо, дар ин ҷо ошкор мешавад, ки мо на танҳо метавонем ба Худо наздик шавем, балки метавонем ин корро бо “ҷасорат” анҷом диҳем!
Ин ягона вақте нест, ки мо даъват шудаем, ки бо ҷасорат ба Ӯ наздик шавем: мо инро дар Ибриён 4:16 ва 10:19 низ меёбем. Аён аст, ки Худо мехоҳад, ки мо инро донем ва аз дастрасии худ ба воситаи Масеҳ ба Ӯ истифода барем! Оё мо озмоишҳо ё ғамҳо дорем? Оё мо бо душвориҳо рӯ ба рӯ ҳастем? Он гоҳ мо метавонем “бо ҷасорат ба тахти файз наздик шавем” (Ибр. 4:16). Мо метавонем барои ибодат якҷоя наздик шавем, зеро мо “ҷасорат дорем, ки ба Қудси Қудс бо хуни Исо, бо роҳи нав ва зинда дохил шавем” (10:19–20). Мо бо ҷасорат дастрасӣ дорем, зеро ин “роҳи нав ва зинда” аст! Калимаи “нав” дар ин ҷо аслан маънои “нав забҳшуда, ҳеҷ гоҳ кӯҳнанашаванда”-ро дорад. Ин Рӯзи Худованд, вақте ки мо дар атрофи Саркоҳини Бузурги худ ҷамъ меоем, биёед ин чизҳоро ба назар гирем ва ақиб нанишинем, балки наздик шавем!
