Дар тӯли солҳо ва дар чанд қисмати ҷаҳон, бисёриҳо кӯшиш кардаанд, ки дар муқаддасӣ зиндагӣ кунанд. Баъзеҳо аз ҷомеае, ки дар он зиндагӣ мекарданд, дур мешуданд ва худро ҷудо мекарданд, ҳатто ба биёбонҳои дур мерафтанд. Яке аз чунин «муқаддасон» тасмим гирифт, ки дар болои сутуни баланд зиндагӣ кунад ва барои ниёзҳои ҳаррӯзаи худ ба дигарон такя кунад. Баъзеи дигар ба ғорҳо ё кулбаҳо кӯчиданд. Баъдтар, фикр карда шуд, ки зиндагӣ дар дайр як ҳалли хуб аст. Аммо, нақшаи Худо барои ҳамаи имондорон, мардон ва занон, ҷавонон ва пирон, ин аст, ки онҳо ба Ӯ бахшида шуда, дар ҳар ҷое ки ҳастанд, зиндагӣ кунанд. Ҳар як масеҳӣ бояд таҳти назорати Рӯҳулқудс зиндагӣ кунад: рӯҳ, ҷон ва ҷисм. Ҳамаи имондорон ташвиқ карда мешаванд, ки «ҷисмҳои худро қурбонии зинда, муқаддас, ба Худо писанд, ки хидмати оқилонаи шумост» пешниҳод кунанд (Рум. 12:1). Хоҳ ҷавон бошанд, хоҳ пир, ҳама ташвиқ карда мешаванд, ки ҷисмҳои худро барои ҷалоли Худо, ҳамчун тӯҳфа ё қурбонӣ ба Ӯ, бо қудрати Рӯҳулқудс ва тавассути имони шахсӣ пешниҳод кунанд.
Барои чунин зиндагӣ кардан ва Худои худро хушнуд кардан, мо бояд «дар нур» роҳ равем. Худро дар нури Худо дида, мо худро доварӣ мекунем, худхоҳӣ ва шаҳватҳои ҷисмро як сӯ мегузорем. Чунин ҳаёти муқаддасӣ худдорӣ, пурра ба Худованди мо бахшида шуданро дар назар дорад. Биёед он чиро, ки мувофиқи Худо нест, эътироф кунем ва онро бо қудрати Рӯҳулқудс дур кунем. Ҳамаи имондорон ташвиқ карда мешаванд, ки «ба ин ҷаҳон мувофиқ нашавед, балки бо навсозии ақли худ тағйир ёбед (оятҳои 2–3). Бигзор мо ба иҷрои иродаи Худо дар ҳар як соҳаи ҳаёт то омадани Худованд содиқ бошем. Чӣ қадар рӯҳбаландкунанда аст, ки имондорон кӯмаки Рӯҳулқудсро доранд! Ӯ захираҳои заруриро барои ҳаёти мо, ки барои Худо, барои шараф ва ҷалоли Ӯ ҷудо карда шудаанд, таъмин мекунад.
