Пас аз берун овардани исроилиён аз Миср, Худо қабилаи Левиро барои хидмати Худ ба ҷои нахустзодаи фарзандони Исроил ҷудо кард. Аз ин қабила Ӯ Ҳорун ва насли ӯро интихоб кард, то ба Ӯ ҳамчун коҳинон хидмат кунанд. Ҳар як қабила дар Исроил шаҳрҳо ва атрофи онҳоро барои коҳинон ва левиён саҳм гузошт. Ҳамин тавр, ин ходимони Худованд дар байни бародарони худ дар тамоми замин зиндагӣ мекарданд (Еҳушаъ 21:4).
Ҳар як имондор имрӯз ҳам коҳини муқаддас ва ҳам шоҳона бо таъиноти илоҳӣ аст (1 Пет. 2:5, 9). Ҳар як имондор инчунин имтиёзи баланди хидмат ба Худовандро дорад. Аммо имрӯз низ, Худо онҳоеро, ки Ӯ барои ҷанбаҳои махсуси хидмати Худ интихоб мекунад, даъват ва ҷудо мекунад. Хидмат ба Худованд касби инсонӣ ба маънои табиб ё дандонпизишк ё ҳуқуқшинос будан нест. Ва на дараҷа аз семинария, коллеҷи Библия ё дигар муассисаи шабеҳ барои мувофиқ кардани имондор барои хидмат ба Худованд лозим аст.
Ҳамон тавре ки Худо дар байни қабилаҳои Исроил барои левиён ва коҳинон шаҳрҳоро барои зиндагӣ ва чарогоҳҳоро барои чорвои онҳо таъмин кард, ҳамон тавр Ӯ вафодор аст, ки ниёзҳои онҳоеро, ки имрӯз барои хидмати Ӯ ҷудо карда шудаанд, хоҳ дар ватан ва хоҳ дар майдонҳои миссионерӣ, таъмин кунад.
