Чӣ фарқияте байни марде, ки дар торикӣ роҳ меравад ва марде, ки дар нури равшани ҳузури Худо истодааст, ки Масеҳро барои адолат ба ӯ додаанд ва як қисми Аруси осмонӣ аст. Онҳое, ки Масеҳро мешиносанд, чунин пуррагӣ ва тароватро дар муҳаббати Ӯ мебинанд, ки худи фикри Ӯ ҳамаи эҳсосотро ба ҳаракат меорад. Ва вақте ки сухан дар бораи он чизе ки дар Ӯ ҳаст, меравад, ман мефаҳмам, ки даҳяки он ба ман гуфта нашудааст.
Агар шумо чашмони худро ба Масеҳ дар осмон хеле содда нигоҳ надоред, роҳҳои шумо мисли роҳҳои халқе нахоҳад буд, ки насиби осмонӣ доранд. Вақте ки он насиб дар дил ҷой мегирад, оҳ, он хеле дурахшон ва ҷолиб аст, на аз сабаби ҷалол, балки аз сабаби ҳузури Масеҳ дар он ҷо. Агар шумо бо ин Масеҳ машғул бошед, шумо баракатҳоеро хоҳед ёфт, ки аз Ӯ ба ҷонҳои шумо мерезанд, ки осмонро хонаи шумо хоҳанд кард — осмон на дур, балки наздик. Масеҳ дар он ҷост, шаҳрвандии шумо дар он ҷост. Оё Масеҳ дар пеши шумо, дари кушода, чашмаи кушодашуда гузошта шудааст? Оё шумо метавонед ба Ӯ нигоҳ кунед ва бигӯед: «Ҳама чизе ки ин Масеҳ аст, ва ҳама чизе ки Ӯ дорад, аз они ман аст», ва бо шодии бебаҳо ва пур аз ҷалол шодӣ накунед?
Оҳ, агар шумо дили худро аз чизҳои заминӣ озод кунед, ва бо Масеҳ ҷудо шавед, шумо чунин як ҷилдро на танҳо дар бораи Ӯ, балки дар Ӯ хоҳед ёфт! Оё барои шумо шодӣ аст, вақте ки шумо фикр мекунед, ки Масеҳ шуморо дастгир кардааст? Ки дар дили Ӯ нисбат ба шумо чизе шахсӣ ҳаст, ки барои он Ӯ шуморо дастгир кардааст? Масеҳиёни аввалия ин шодии бебаҳо ва пур аз ҷалолро доштанд. Оё шумо онро доред? Оё ман дорам? Оё Худо дили маро мебинад, ки дар атрофи Масеҳ ҳамчун ягона ҳадафи ҳаёти ман мегардад? «Барои ман, зиндагӣ Масеҳ аст».
