Юшиё дар синни ҳаштсолагӣ подшоҳ шуд. Дар 2 Подшоҳон 23, мо дар бораи замонҳои бутпарастӣ меомӯзем, ки ин писарбачаи ҷавон дар он таваллуд шудааст. Аммо, ӯ охирин подшоҳи неки Яҳудо буд, сарфи назар аз муҳите, ки дар он таваллуд шудааст. Чӣ чиз чунин подшоҳи некро, ҳатто дар синни ҳаштсолагӣ, фарқ мекард? Чӣ чиз эҳёеро, ки аз чунин дили таслимшуда ба вуҷуд омада буд, фарқ мекард? Чӣ дарсҳои рӯҳониро мо метавонем ба ҳаёти худ татбиқ кунем?
Мо метавонем ба ин саволҳо бо додани шарҳи мухтасари ҳаёти Юшиё, чунон ки дар 2 Вақоеънома 34 дида мешавад, ҷавоб диҳем. Аввалан, навсозии рӯҳонӣ бо итоат ба Каломи Худо оғоз меёбад. Дуюм, агар эҳё бошад, гуруснагии рӯҳонӣ лозим аст; қайд кунед, ки Юшиё «ба ҷустуҷӯи Худои падараш Довуд оғоз кард» (ояти 3). Мо сеюм меомӯзем, ки эҳёи рӯҳонӣ танҳо дар робита бо Каломи Худо метавонад ба амал ояд (оятҳои 8–21). Чорум, вақте ки Каломи Худо ба таври возеҳ таълим дода мешавад, вокуниши рӯҳонӣ ба амал меояд (оятҳои 29–33), ки дар байни халқ ваҳдатро ба вуҷуд меорад. Панҷум, ибодати ҳақиқии рӯҳонӣ натиҷаи кори ҳақиқии рӯҳонӣ аст, ки дар дилҳои халқ анҷом дода шудааст. Фисҳ ҷашн гирифта шуд ва Худованд боз дар байни халқи Худ ҷои дурусти худро дошт!
Ҳамаи ин аз он сабаб ба амал омад, ки дар синни шонздаҳсолагӣ ин ҷавон ба Худованд ҷиддӣ шуданро оғоз кард. Дар синни бистсолагӣ, ӯ ба бодиққат решакан кардани ҳама чизе, ки Худои ӯро эҳтиром намекард, оғоз кард (ояти 3). Дар синни бисту шашсолагӣ, ӯ ба шароити рӯҳонии хонаи Худованд амиқан ҷалб шуда буд (оятҳои 8–10). Ҳамаи ин пеш аз он ки ӯ ҳатто сӣсола шавад!
Юшиё ҳамчун намуна барои ҳар яки мо, новобаста аз синну сол, фарқ мекунад. Юшиё намунаи зебоест барои омӯхтан ва омӯхтани хусусиятҳои шахсе, ки Худо метавонад истифода барад, ҳатто дар рӯзи таназзули рӯҳонӣ, барои ба вуҷуд овардани эҳё.
Мо метавонем аз худ бипурсем: «Оё ман Юшиё ҳастам? Оё Худо метавонад маро барои ҷалоли Худ истифода барад? Оё ман ба Каломи Ӯ ва иродаи Ӯ таслим шудаам?»
