Юшиё ба гурӯҳи ду подшоҳи дигар — Еҳушафат ва Ҳизқиё — ҳамроҳ мешавад, ки дар бораи онҳо гуфта мешавад, ки онҳо «он чиро, ки дар назари Худованд дуруст буд, иҷро карданд». Ин идеяи иҷро кардани «он чиро, ки дуруст буд» ба он чизе ки мо дар Забур 1 пайдо мекунем, монанд аст, ки дар он мо мехонем: «Муборак аст он марде, ки ба маслиҳати бадкорон роҳ намеравад, ва дар роҳи гуноҳкорон намеистад, ва дар курсии масхаракунандагон наменишинад; балки лаззати ӯ дар шариати Худованд аст, ва дар шариати Ӯ шабу рӯз мулоҳиза мекунад». Калимаи «муборак» метавонад ба «хушбахт» тарҷума шавад. Роҳи ҳаёти хушбахтона иҷро кардани он чиро, ки дар назари Худованд дуруст аст!
Итоат калиди ҳаёти пурра ва қаноатбахш дар назди Худованд аст. Ҳар чизе ки аз итоати комил камтар бошад, дар дил холӣ мегузорад, ва мо наметавонем қаноатмандӣ ва қаноатмандии комилро пайдо кунем. Забурнавис ба мо хотиррасон мекунад: «Каломи Туро дар дили худ пинҳон кардам, то ки бар зидди Ту гуноҳ накунам» (Заб. 119:11).
Ин намуди имон ва итоат ба Каломи Худо дар Тимотиюс ёфт шуд, чунон ки мо дар дастури Павлус ба ӯ мехонем: «Ҳеҷ кас ҷавонии туро нафрат накунад, балки барои имондорон дар сухан, дар рафтор, дар муҳаббат, дар рӯҳ, дар имон, дар покӣ намуна бош» (1 Тим. 4:12). Тимотиюс диле дошт, ки ба Каломи Худо итоат кунад, ҳатто аз кӯдакӣ (2 Тим. 3:15).
Монандиҳои байни Юшиё ва Тимотиюс зиёданд, ва дар ҳар ду ҳолат Худованд онҳоро мукофотонид, зеро онҳо ба Каломи Ӯ ҷавоб доданд. Дар бораи мо имрӯз чӣ? Ҷавоби мо ба Каломи Худо чист? Хуб аст, ки дар хотир дорем: «чашмони Худованд дар тамоми замин медаванд, то худро барои онҳое, ки дилашон ба Ӯ вафодор аст, қавӣ нишон диҳад» (2 Вақоеънома 16:9).
