Сабаби фиристодани морҳо аз ҷониби Яҳува ба урдугоҳи исроилиён дар он буд, ки халқ Худоро тарк карда, наҷоти Ӯро аз Миср ҳеҷ меҳисобиданд. Марг вақте фаро мерасад, ки мо аз Худо рӯй мегардонем ва наҷотеро, ки Ӯ анҷом додааст, рад мекунем. Ҳаёт танҳо дар ҳузури Ӯ ёфт мешавад, ва натиҷа барои Исроил ин аст, ки «бисёре аз халқи Исроил мурданд» (Ададҳо 21:6).
Доварӣ ҷазо аст, аммо он инчунин барои баланд бардоштани огоҳӣ ва бозгардонидани гуноҳкор ба Худованд хидмат мекунад. Морҳо ба халқ таъсири дилхоҳро мерасонанд, чунон ки аз эътирофи исроилиён дида мешавад: «мо гуноҳ кардем». Эътироф қадами аввалини зарурӣ барои барқароршавӣ аст. Аммо Худои муқаддас бо онҳое, ки гуноҳ кардаанд, чӣ кор карда метавонад? Ӯ дар беэътиноӣ кардан ё аз он гузаштан, гӯё ки он рӯй надодааст, одилона нахоҳад буд.
Дар нодонии худ, халқ танҳо хоҳиш мекунанд, ки морҳоро дур кунанд, аммо Худо ҳалли хеле муассиртареро дар назар дорад. Дуровардани морҳо ба онҳое, ки газида шуда буданд, ҳеҷ кӯмаке намекард, ва дар мавриди заҳри заҳролуди гуноҳ, ҳамаи мо газида шудаем. Ҳатто агар Худо моро аз ҳузури гуноҳ наҷот дода метавонист, таъсири он дар ҳар як шахс амиқ аст, ва мо дар зери ҳукми марг ҳастем, зеро он роҳи худро тай мекунад (муқоиса кунед Яъқ. 1:13–15).
«Ва чунон ки Мусо морро дар биёбон баланд кард, ҳамон тавр Писари Одам низ бояд баланд карда шавад, то ки ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, ҳалок нашавад, балки ҳаёти абадӣ дошта бошад» (Юҳ. 3:14–15). Ин ягона ҳаллест, ки муқаддасии Худоро қонеъ мекунад ва муҳаббати бепоёни Ӯро нишон медиҳад. Марги Худованд Исо абадан ҳамчун ягона воситаи табобати заҳри гуноҳ боқӣ мемонад. Ӯ ҷони Худро дод, то ки мо аз марг ба ҳаёт гузарем.
