Вақте ки Юсуф мемурд, ӯ хоҳиш кард, ки устухонҳояшро ба Замини Ваъдашуда баранд (Ҳастӣ 50:25). Садҳо сол гузашт, дар ҳоле ки фарзандони Исроил дар Миср монданд; сипас дар замони хуруҷ аз Миср Мусо устухонҳоро бо худ гирифт (Хуруҷ 13:19). Чил сол пас, вақте ки сафари биёбонии онҳо ба охир расид, мо мехонем: «Устухонҳои Юсуф, ки фарзандони Исроил аз Миср оварда буданд, онҳоро дар Шакем дафн карданд». Худо ҳамеша назари дарозмуддат дорад ва Ӯ дар иҷрои маслиҳатҳои Худ сабр мекунад.
Дар бораи чӣ гуна нигоҳ доштани ин бори гаронбаҳо дар давоми сафари биёбон чизе ошкор нашудааст. Худо ҳамеша ба мо ҳама чизро намегӯяд, танҳо он чизеро, ки мо бояд донем. Мусаллам аст, ки Мусо устухонҳои Юсуфро ба Еҳушаъ дод, то рисолатро ба анҷом расонад ва ба ин васила қасами ба Юсуф додашударо иҷро кунад.
Ниҳоят, хоҳиши Юсуф иҷро шуд. Хоҳиши ӯ дар бораи устухонҳояш ба мо каме аҷиб метобад, аммо барои исроилиёни содиқ ва худотарс дар замини падаронашон дафн шудан муҳим буд. Устухонҳои Юсуф барои фарзандони Исроил, ки чил сол дар биёбон сафар мекарданд, шаҳодате буданд. Онҳо ёдоваре буданд, ки Юсуф мурда буд, аммо устухонҳояш низ кафолати ваъдаи Худо барои овардани онҳо ба замин буданд.
Ба ҳамин монанд барои мо, рамзҳои оддии Шоми Худованд ҳамчун ёдбуди марги Ӯ ба қафо нигоҳ мекунанд, аммо инчунин ба умеди мутмаини осмон, ки дар пеши мост, ба пеш нигоҳ мекунанд, зеро мо бояд инро «то омадани Ӯ» иҷро кунем (1 Қӯр. 11:26).
