«Ба воситаи як мард гуноҳ ба ҷаҳон дохил шуд, ва марг ба воситаи гуноҳ» (Рум. 5:12), ва ҳамин тавр инсон худро аз Худо дур ёфт. Пас аз саркашӣ аз фармоне, ки Худо ба Одам дода буд, ки аз дарахти дониши некӣ ва бадӣ нахӯрад, ӯ аз боғ ронда шуд, ва Худо «керубиёнро дар шарқи боғи Адан гузошт, ва шамшери оташинро, ки ба ҳар тараф мегардид, то роҳи дарахти ҳаётро ҳифз кунад» (Ҳастӣ 3:24). Ин буд оқибати ғамгини нофармонӣ ба Худо. Аммо пас чӣ тавр инсон метавонад ба Худо наздик шавад?
Қобил ва Ҳобил бародарон буданд, ки дар як оила таваллуд ва тарбия ёфта буданд. Эҳтимол онҳо низ либосҳои пӯстӣ мепӯшиданд, чунон ки Худо Одам ва Ҳавворо пас аз он ки баргҳои анҷири онҳо урён буданашонро пӯшонида натавонистанд, пӯшонида буд (Ҳастӣ 3:21). Сипас бо мурури замон, ҳам Қобил ва ҳам Ҳобил ҳадияҳои худро ба Худо оварданд. Қобил, ки деҳқон буд, аз меваи замин овард. Бешубҳа, ӯ барои ба даст овардани он арақ рехта буд, зеро Худо заминро аз сабаби гуноҳ лаънат карда буд. Сарфи назар аз меҳнати сахти ӯ, ки беҳтарин кори худро мекард, Худо аз қурбонии Қобил розӣ набуд ва онро қабул накард.
Ҳобил низ ҳадия овард. Ӯ аз нахустзодаи рамаи худ овард, ва аз ин ҳадия Худо розӣ буд. Чӣ чиз ин қурбониро ин қадар махсус гардонд? Ҳобил роҳи Худоро барои таъмини пӯшиш омӯхта буд. Ҳайвоне кушта шуда буд, хун рехта шуд, ҳаёт рехта шуд, ва аз пӯстҳо Худо пӯшиши онҳоро сохта буд. Ин як тасвири зебои он аст, ки чӣ тавр Худо барои пӯшиши мо бо фиристодани Писари худ, Барраи Худо, ки бо марги худ гуноҳро бартараф кардааст, таъмин кард. Ҳамаи онҳое, ки бо имон Худованд Исои Масеҳро қабул мекунанд, аз ҷониби Худо бар асоси ин кори комил ва анҷомёфта қабул карда мешаванд. «Шукр Худоро барои ҳадияи бебаҳои Ӯ!» (2 Қӯр. 9:15).
