Аҷиб аст, ки ман ҳамеша ба боло нигоҳ намекунам, агар интизор бошам, ки дари осмон кушода шавад ва Он ки ман дӯст медорам, берун ояд. Оҳ! чӣ манзарае, вақте ки Ӯ берун меояд, то ин ҷисмҳои палидро тағйир диҳад, онҳоро ба ҷисми пурҷалоли Худ монанд созад!
Фикр накунед, ки Ӯ, ки шуморо аз Миср наҷот дод, мехоҳад, ки шумо дар биёбон саргардон шавед, гӯё ки Ӯ барои шумо ҷои муносибе омода накарда бошад. Ӯ мехоҳад, ки шумо ҳамчун онҳое роҳ равед, ки барои онҳо ҷой омода шудааст: ҷое, ки Ӯ ҳамаи худро дар атрофи Худ, дар тамоми зебоии Худ, пур аз тамоми шодии Худ хоҳад дошт; вақте ки Ӯ ҳар решаеро, ки моро дар биёбон ташвиш медод, абадан хомӯш хоҳад кард. Зоирон ва сарбозони салиб ба тавре тағйир хоҳанд ёфт, ки ҳеҷ чиз дар ин ҷо барои онҳо кофӣ нахоҳад буд; ҳеҷ чиз ба ҷуз осмон кор нахоҳад кард. Бо ҳеҷ чизи камтар қаноат накунед. Масеҳ ҳеҷ гоҳ дар ин ҷо хона надошт. Ин ҷаҳон барои Ӯ биёбон буд; он мӯҳри дили Падари Ӯро надошт. Агар барои ман ҷои аҷибе бошад, он бояд ҷое бошад, ки Худованди ман маслуб шуд.
Дар ин зиндагӣ ҳеҷ шодие мисли шодии роҳ рафтан бо Худо нест, мисли шодии пайравӣ аз қадамҳои Худованди ман, бо чашми Ӯ ба ман, пайравӣ аз қадамҳои ман дар тамоми биёбон.
