Чароғдон, ки дар қисми берунии хаймаи муқаддас гузошта шуда буд, комилан аз тилло сохта шуда буд, ки аз як порчаи тилло зада шуда буд ва пояи марказӣ ва шаш шоха дошт, то ҳафт чароғашро нигоҳ дорад. Тилло аз ҷалоли Худо сухан меронад, ки дар шахсияти мубораки Худованд Исо, Нигоҳдорандаи олии тамоми нур ошкор шудааст. Равған барои нур дар ҷои дигар зикр шудааст ва мо медонем, ки ин намунаи қудрати Рӯҳи Худост.
Дар ин ҷо ҳамчунин дар бораи пилтатозакунакҳои тиллоӣ ва лаълҳои тиллоӣ сухан меравад, аммо ҷолибтарин он аст, ки чизе, ки онҳоро зарур мегардонад, тамоман зикр нашудааст, яъне пилтаҳо. Бешубҳа, сабаби ин дар он аст, ки ин боб дар Хуруҷ тамоми таваҷҷӯҳро ба он чизе, ки тиллоӣ аст, яъне он чизе, ки комилан илоҳӣ аст, равона мекунад. Дар ҳақиқат, худи нур на танҳо барои равшан кардани маъбад, балки пеш аз ҳама барои дурахшидан дар чароғдон буд. Худи Масеҳ бояд объекти намоиш бошад.
Пилтаҳо дар бораи он чизе, ки илоҳӣ аст, сухан намегӯянд, зеро онҳо бояд ҳар рӯз аз ҷониби пилтатозакунакҳо тоза карда шаванд. Аз ин рӯ, пилтаҳо имондоронро ифода мекунанд, ки бо қудрати Рӯҳи Худо имтиёз доранд, ки барои Худованд Исо дурахшанд ва шаҳодати гаронбаҳоро ба ҷалоли шахсияти Ӯ диҳанд. Чӣ шарафе ба мо дода шудааст! Аммо мо танҳо дар сурате метавонем дурахшон сӯзем, ки мунтазам аз ҷониби пилтатозакунакҳо тоза карда шавем. Ин маънои онро дорад, ки мо дар ҳузури Худованд Исо бошем, то Ӯ бо он чизе, ки аллакай сӯхтааст, муносибат кунад, зеро он чизе, ки тоза нашудааст, боиси хирагӣ ва дуд мегардад. Танҳо дар интизори Ӯ мо қуввати худро нав хоҳем кард, то шаҳодати тоза ва дурахшонро барои Худованди худ диҳем.
Лаълҳо ба мо хотиррасон мекунанд, ки Ӯ он чизеро, ки ҳар як фарзанди Худо ба номи Ӯ кардааст, дар хотир хоҳад дошт. Аммо барои мо хуб аст, ки ҳоло ҳамаи инро паси сар гузорем ва ба намоиши ҷалоли Ӯ тамаркуз кунем.
