Дар Аҳди Қадим се маротиба дар бораи устухонҳои Юсуф зикр шудааст: Ҳастӣ 50:25, Хуруҷ 13:19 ва Еҳушаъ 24:32. Ба Аҳди Ҷадид рӯ оварда, мо зикри ниҳоии устухонҳои Юсуфро дар Ибриён 11:22 мебинем.
Чанде пеш аз маргаш, Юсуф аз фарзандони Исроил ваъда гирифт, ки устухонҳои ӯро бо худ аз Миср ба замини Канъон мебаранд. Юсуф намунаи имон аст, чунон ки дар тафсири илоҳӣ, ки дар Ибриён 11 ба мо дода шудааст, шарҳ дода шудааст. Ӯ ба ваъдае, ки ба падарон дода шуда буд, имон дошт, ки Худо онҳоро аз Миср наҷот медиҳад ва ба онҳо замини ваъдашударо медиҳад. Хоҳиши ӯ инчунин дар бораи хислати худотарс ва содиқи Юсуф ба мо сухан мегӯяд. Ҳарчанд ӯ дуюмин марди пурқудрат дар Миср буд, дили ӯ воқеан дар Миср набуд. Ҳамаи шукӯҳу ҷалоли он барои ӯ дар муқоиса бо умеди ӯ ба эҳё ҳеҷ чиз набуд. Ӯ «ба чизҳое, ки дида мешаванд, наменигарист, балки ба чизҳое, ки дида намешаванд. Зеро чизҳое, ки дида мешаванд, муваққатӣ ҳастанд, аммо чизҳое, ки дида намешаванд, абадӣ ҳастанд» (2 Қӯр. 4:18). Имони Юсуф барои мо намуна аст!
Ибриён 11 баъзан «толори имон» номида мешавад ва рӯйхати аҷибе аз бузургони имонро пешниҳод мекунад, ки барои Худо амал карданд, аксар вақт бо нури хеле камтар аз он чизе ки мо имтиёз дорем, дарк кунем. Баъзе аз ин қаҳрамонони имон ҳаётеро бо заифӣ ва ҳатто нокомии ҷиддӣ гузарониданд. Аммо бо Юсуф ин тавр набуд; ӯ касе буд, ки дар ӯ хато ёфтан душвор аст. Аммо, Касе ҳаст, ки бегуноҳ буд: «Исо пешво ва комилкунандаи имон» (Ибр. 12:2 jnd). Ӯ бузургтарин намунаи ҳама аст! Биёед «бо устуворӣ» ба Ӯ нигоҳ кунем.
