1 Ва баъд аз он чунин воқеъ шуд, ки Ноҳош, подшоҳи банӣ‐Аммӯн, мурд, ва писараш ба ҷои вай подшоҳ шуд.
2 Ва Довуд гуфт: «Ба Ҳонун ибни Ноҳош эҳсон хоҳам намуд, чунки падари вай ба ман эҳсон карда буд». Ва Довуд қосидон фиристод, то ки ба вай дар бораи падараш таъзия баён намоянд; ва навкарони Довуд ба замини банӣ‐Аммӯн назди Ҳонун омаданд, то ки ба вай таъзия баён намоянд.
3 Вале сарварони банӣ‐Аммӯн ба Ҳонун гуфтанд: «Оё ба гумони ту Довуд падаратро эҳтиром менамуд, ки баёнкунандагони таъзияро назди ту фиристодааст? Навкарони вай, охир, назди ту барои он омадаанд, ки мамлакатро тафтиш ва таҳқиқ ва ҷосусӣ кунанд!»
4 Ва Ҳонун бандагони Довудро гирифта, ришашонро тарошид, ва либосашонро то нисфаш, яъне аз поён то суринашон бурида партофт, ва онҳоро фиристод.
5 Ва рафта, дар бораи ин одамон ба Довуд хабар доданд, ва ӯ ба пешвози онҳо фиристод, зеро ки ин одамон бағоят хиҷил буданд; ва подшоҳ гуфт: «Дар Ериҳӯ бимонед, то вақте ки ришҳотон калон шавад, ва баъд аз он хоҳед баргашт».
6 Ва банӣ‐Аммӯн диданд, ки дар назари Довуд нафратангез гардиданд; ва Ҳонун ва банӣ‐Аммӯн ҳазор киккар нуқра фиристоданд, то ки аз арамиёни Наҳрайн ва аз арамиёни Маъко ва аз Сӯбо барои худ аробаҳо ва саворон киро кунанд.
7 Ва сию ду ҳазор ароба ва подшоҳи Маъкоро бо қавмаш барои худ киро карданд, ва онҳо омада, назди Мидбо ӯрду заданд; ва банӣ‐Аммӯн аз шаҳрҳои худ ҷамъ шуда, барои ҷанг омаданд.
8 Ва Довуд инро шунида, Юоб ва тамоми лашкари далеронро фиристод.
9 Ва банӣ‐Аммӯн берун омада, назди дарвозаи шаҳр барои ҷанг саф кашиданд, ва подшоҳоне ки омада буданд, дар саҳро алоҳида мавқеъ гирифтанд.
10 Ва Юоб дид, ки ба муқобили ӯ ҳам аз пеш ва ҳам аз ақиб барои ҷанг омода шудаанд; ва ӯ аз ҳамаи гузинони Исроил фавҷе интихоб намуда, бар зидди арамиён саф кашид.
11 Ва бақияи қавмро ба дасти бародараш Абшай супурд, то ки бар зидди банӣ‐Аммӯн саф кашанд.
12 Ва гуфт: «Агар арамиён аз ман зӯр бароянд, ба мадади ман биё, ва агар банӣ‐Аммӯн аз ту зӯр бароянд, ман ба мадади ту хоҳам омад;
13 Далер бош, ва мо барои қавми худ ва барои шаҳрҳои Худои худ далерона хоҳем ҷангид, ва Худованд он чиро, ки дар назараш писанд ояд, ба амал хоҳад овард».
14 Ва Юоб бо қавме ки ҳамроҳи ӯ буданд, ба ҷанги зидди арамиён шурӯъ кард, ва онҳо аз пеши ӯ рӯ ба гурез оварданд.
15 Ва банӣ‐Аммӯн диданд, ки арамиён рӯ ба гурез оварданд, онҳо низ аз пеши Абшай гурехта, ба шаҳр дохил шуданд; ва Юоб ба Ерусалим омад.
16 Ва чун арамиён диданд, ки пеши Исроил мағлуб гардиданд, қосидон фиристода, арамиёнеро, ки дар он тарафи наҳр буданд, берун оварданд, ва Шуфак, сарлашкари Ҳададозар, пешопеши онҳо мерафт.
17 Ва ба Довуд хабари ин расид, ва ӯ тамоми Исроилро ҷамъ кард, ва аз Урдун убур намуда, назди онҳо омад, ва ба муқобили онҳо саф кашид; ва Довуд бар зидди арамиён ба ҷанг шурӯъ намуд, ва онҳо бо ӯ ҷанг карданд.
18 Ва арамиён аз пеши Исроил рӯ ба гурез оварданд, ва Довуд ҳафт ҳазор сарбози аробагард ва чил ҳазор пиёдаро аз арамиён кушт, ва Шуфаки сарлашкарро ба қатл расонид.
19 Ва чун навкарони Ҳададозар диданд, ки пеши Исроил мағлуб гардиданд, бо Довуд сулҳ баста, ба ӯ тобеъ шуданд; ва арамиён минбаъд нахостанд, ки банӣ‐Аммӯнро дастгирӣ кунанд.
13 Далер бош, ва мо барои қавми худ ва барои шаҳрҳои Худои худ далерона хоҳем ҷангид, ва Худованд он чиро, ки дар назараш писанд ояд, ба амал хоҳад овард».
8 Мо аз ҳар ҷиҳат ба фишор дучор мешавем, вале дар тангӣ нестем; ҳайронем, вале маъюс намешавем;
9 Гирифтори таъқиботем, вале партофта нашудаем; сарнагун гардидаем, вале нобуд нашудаем;
1 Вақоеънома 19 · 1 Вақоеънома 19:13 · 2 ба Қӯринтиён 4:8–9 · KM92
Дар 1 Вақоеънома 19, мо дар бораи озмоиши бузурге барои Исроил дар замони подшоҳ Довуд мехонем. Довуд пас аз марги падари Ҳонун, Наҳош, ба подшоҳи навтаъсиси Аммӯн, ки номаш Ҳонун буд, ишораи саховатмандонаи сулҳ карда буд. Довуд як ҳайатро барои тасаллӣ додани подшоҳи нав дар ғамаш фиристода буд, аммо Ҳонун ва шоҳзодагонаш ҳайатро ба таври нангин таҳқир карда, онҳоро бо шарм ба хона фиристоданд. Сипас, барои бадтар кардани вазъ, мо мехонем, ки Ҳонун лашкарҳоро аз Мисопотамия ва Сурия киро кард, то ба ӯ дар ҳамла ба Исроил кӯмак кунанд. Нақшаи Ҳонун ин буд, ки вақте исроилиён бо қувва барои муқобила бо суриягиҳо, ки дар наздикии шаҳри Медеба хайма зада буданд, меоянд, онҳо на танҳо бо он лашкар рӯ ба рӯ мешаванд, балки ба зудӣ лашкари Аммӯнро аз қафои худ пайдо мекунанд. Барои муқобила бо ин таҳдиди ҳамла аз Аммӯн, Довуд лашкареро таҳти фармондеҳии Юоб, беҳтарин генерали худ, фиристод, то бо нерӯҳои душман рӯ ба рӯ шавад; аммо, вақте ки Юоб омад, ӯ дид, ки ҷойгиркунии душман чунон аст, ки Юоб метавонад ба дом афтад ва нобуд карда шавад.
Мо метавонем суханони шуҷоъонаи Юобро ба Абишай дар рӯ ба рӯи фалокати эҳтимолӣ қадр кунем: «Шуҷоъ бошед, ва биёед барои халқи худ ва барои шаҳрҳои Худои худ қавӣ бошем. Ва Худованд он чиро, ки дар назари Ӯ нек аст, иҷро кунад». Ман бовар дорам, ки Юоб танҳо мехост Худовандро бо шуҷоъона рӯ ба рӯ шудан бо озмоиши дар пешистода эҳтиром кунад, танҳо иродаи Худоро мехост, ҳар чӣ ки рӯй диҳад.
Шояд шумо ҳоло як озмоиши ҷиддиеро аз сар мегузаронед, ки шуморо таҳдид мекунад. Аммо мисли Юоби қадим, биёед шуҷоъона рафтор кунем ва ба иродаи комили Худои осмон бовар кунем, ки вазъияти моро мебинад ва медонад. Мо дар 2 Қӯринтиён 4:8–9 мехонем: «Мо аз ҳар тараф фишор мебинем, аммо шикаста нашудаем; мо дар ҳайрат ҳастем, аммо ноумед нестем; таъқиб карда мешавем, аммо тарк нашудаем; зада мешавем, аммо нобуд нашудаем». Ҳамеша дар хотир доред: «Худои абадӣ паноҳгоҳи туст, ва дар зери он дастҳои абадӣ ҳастанд» (Такр. 33:27).
