Худо ба Худ ва ба халқи Худ вафодор аст, хоҳ он ба халқи заминии Ӯ, Исроил, хоҳ ба Калисо дахл дошта бошад. Худо наметавонад инкор кунад, ки Ӯ кист ё чӣ ваъда додааст. Вафодории Ӯ дар муносибаташ бо Исроил: гузашта, ҳозира ва оянда ба таври возеҳ нишон дода шудааст. Вафодории Худо чизест, ки имондорон аз байни халқҳо низ метавонанд ба он такя кунанд. Ҳавворӣ Павлус дар ин бора ба имондорони нав дар Таслӯникӣ пас аз он ки маҷбур шуд онҳоро тарк кунад, навишт. Аммо ӯ онҳоро насиҳат кард, ки ба Худо бовар кунанд, зеро Ӯ вафодор аст, ҳар чӣ ки рӯй диҳад. Оё мо ба Ӯ ва вафодории Ӯ бовар дорем?
Худои вафодори мо Ҳамон аст, ки моро даъват кардааст. Даъвати Ӯ муносибатро бо Ӯ дар назар дорад. Он вақте оғоз шуд, ки мо наҷот ёфтем ва онро шикастан мумкин нест. Ин кафолат медиҳад, ки Ӯ ба мо ва ба тамоми халқи Худ ғамхорӣ хоҳад кард, новобаста аз он ки мо дар куҷо ҳастем ё ниёзҳои мо чӣ гунаанд. Қисми охири ин оят ин нуктаро тасдиқ мекунад. Даъвати Худо муносибати шахсӣ бо Ӯ ва муоширати доимиро дар назар дорад. Дар вафодории Худ Ӯ ба ниёзҳои мо ғамхорӣ мекунад; аммо ин иштирок ва масъулияти моро истисно намекунад.
Вақте ки Худо Иброҳимро даъват кард, ки замин, халқ ва оилаи худро тарк карда, ба замини ваъдашуда равад, патриарх ба ин даъват ҷавоб дод ва ба Ӯ бовар кард. Худо ӯро аз Мисопотамия то замини Канъон муҳофизат ва роҳнамоӣ кард. Ӯ ӯро аз ҷойе ба ҷойе бурд, дар ҳоле ки Иброҳим бо қурбонгоҳҳое, ки барои ибодати Худо сохта буд, дар миёни бутпарастии даҳшатнок дар атроф ҷавоб дод.
Худо моро бо даъвати осмонӣ даъват кардааст, моро аз ин ҷаҳон гирифта, барои Худ дошта бошад, зеро он ҳам даъвати муқаддас аст. Ӯ моро ҷудо кардааст, зеро мо бо бутпарастӣ, исён ва гуноҳ иҳота шудаем. Даъвати Худо моро ба муносибат бо Ӯ ва халқи Ӯ, дар нур, ки бо муҳаббат нишон дода шудааст, дар ҳоле ки дар ҷаҳони нафрат ва гуноҳ қарор дорем, овард.
