Ҳанониё шогирди содиқ буд. Чунин ба назар намерасад, ки ӯ шахсан таъқиботи зӯроваронаи Шоулро аз сар гузаронида бошад, аммо ӯ бешубҳа «дар бораи ин мард аз бисёриҳо шунида буд» (Аъмол 9:13). Ҳоло Худованд Ҳанониёро мефиристод, то ба назди ҳамон мард равад. Дар асл, Худованд аллакай ба Шоул гуфта буд, ки Ҳанониё меояд.
Пас аз каме итминон аз Худованд, Ҳанониё рафт; ва дидани он ки ӯ ин вазифаро чӣ қадар комилан қабул кард, зебост. Дар рӯъёе, ки Шоул аз Худо гирифт, Ҳанониё танҳо дасти худро бар ӯ мегузошт, то биноии ӯ барқарор шавад. Аммо Ҳанониё ҳарду дасти худро бар Шоул гузошт (ояти 17) ва дар бораи Худованд Исо ва Рӯҳи Муқаддас сухан гуфт. Вақте ки солҳо пас ин таҷрибаро боз нақл мекард, ҳавворӣ Павлус низ дар хотир дошт, ки Ҳанониё вазорати ояндаи ӯро тасвир карда, ба ӯ гуфт, ки таъмид гирад (22:12–16).
Ҳатто бештар, Аъмол 9:17 ба мо аввалин суханонеро, ки Ҳанониё ба ӯ гуфт, нақл мекунад: «Бародар Шоул». Ин хеле таъсирбахш аст! Боре, Шоул барои Ҳанониё ҳеҷ чиз набуд, ба ҷуз «ин мард»; аммо ҳоло, агар Шоул воқеан аз они Худованд буд, ӯ «бародар Шоул» буд. Ин бояд дар дили Шоул чунон гармӣ паҳн карда бошад, ки ҳеҷ гоҳ фаромӯш нашуд. Даҳсолаҳо пас, ин ҳанӯз ҳам аввалин чизе буд, ки ӯ дар бораи Ҳанониё дар хотир дошт: «Ӯ истода ба ман гуфт: ‘Бародар Шоул’» (22:13).
Худованд Исо гуфта буд, ки бо таъқиби имондорон Шоул Ӯро таъқиб мекард (9:5). Дар шакли тухмӣ, ин ошкоршавии ҳақиқати ҷисми Масеҳ дар принсип буд. Сипас Ҳанониё исбот кард, ки ин барои Шоул дар таҷриба дуруст аст, дастони худро бар ӯ гузошта, ӯро «бародар Шоул» номид. Оё дар ҳаёти шумо касе ҳаст, ки ба ин ламс ва шунидани ин сухан ниёз дорад? Шояд Худованд шуморо мефиристад.
