Мусо дар зери таълими бодиққати волидонаш тарбия ёфта буд, ки медонистанд, ки Мусо ҳар лаҳза метавонад аз онҳо ба қасри Фиръавн баргардонида шавад. Чӣ нерӯе бояд аз ҷониби падар ва модараш ба Мусои хурдсол сарф шуда бошад, ки ӯро дар роҳҳои Яҳува тарбия карда, Каломи Худоро дар дилаш пинҳон мекарданд. Рӯзе ногузир рӯй дод. Мусо аз онҳо гирифта шуд ва ҳамчун писари фарзандхондаи духтари Фиръавн, ба ӯ роҳҳои мисрӣ омӯхта шуд, ки аз ҳама имтиёзҳои мавқеи худ баҳра мебурд.
Рӯзе Мусо қарор қабул кард. Ӯ ҳисоб кард, ки тамоми сарватҳои Миср барои ӯ дар муқоиса бо ҷалоле, ки бояд ошкор мешуд, арзише надоранд. Оҳ, чӣ қадар мо ҳамчун волидон ба кӯмаки Худованд ниёз дорем, то ин арзишҳоро дар писарон ва духтарони худ ҷой диҳем!
Аммо ба ҳар яки мо вобаста аст, ки пайваста барои худ қарори шабеҳе қабул кунем, чунон ки Мусо қабул кард. Мо низ бояд интихоб кунем. Шояд мо баракати бузурги дар хонаи масеҳӣ ба воя расиданро дошта бошем, шояд наҷот ёфта, таъмид гирифта, ва аломатҳоро дар ҷамъомади маҳаллии худ дар синни нисбатан барвақт қабул карда бошем. Шояд мо ин корро аз рӯи эътиқод карда бошем; шояд аз он сабаб, ки дӯстони мо ин корро мекарданд; шояд аз рӯи ӯҳдадорӣ барои хушнуд кардани волидонамон, то онҳоро ноумед накунем ё ба онҳо шармандагӣ наорем. Аммо мо бояд қароре қабул кунем, ҳамон тавре ки Мусо кард, қароре на барои каси дигар ба ҷуз барои худамон, худро ба Худованд супорем, то Ӯро хушнуд кунем, зеро мо мехоҳем дар посух ба муҳаббати амиқи Ӯ ба Ӯ итоаткор бошем. Шайтон кӯшиш мекунад, ки ҷилои дурӯғини ҷаҳонро барои парешон кардани мо истифода барад, зеро хоҳиши ӯ ин аст, ки Худовандро аз ҷои шоистаи шарафи Ӯ дар ҳаёти мо маҳрум кунад. Аммо Мусо қасдан Худоро интихоб кард, маломати Масеҳро сарватҳои бузургтар аз ҳар чизе, ки ҷаҳон ва Шайтон пешниҳод карда метавонистанд, медонист.
