Таълимоти Худои Наҷотдиҳандаи мо Инҷил аст. Он ба мо мегӯяд, ки Худо нек аст ва некӣ мекунад (Заб. 119:68). Чӣ қадар мо шодем, ки онро шунидем; бе он мо бе Худо, бе Масеҳ ва бе умед дар ҷаҳон зиндагӣ мекардем; ва чунин зиндагӣ барои мо чӣ мебуд? Ва мо чӣ мебудем?
Сояи роҳгарде; бозигари бечорае,
Ки соати худро дар саҳна бо ғурур ва изтироб мегузаронад,
Ва сипас дигар шунида намешавад. Ин як ҳикоя аст
Ки аз ҷониби як аблаҳ нақл шудааст, пур аз садо ва ғазаб,
Ҳеҷ маъное надорад.
Ин қадар дар бораи зиндагие, ки бидуни дониши Худо гузаштааст. Аммо вақте ки чунин зиндагӣ ба охир мерасад, пас чӣ? «Баъд аз ин доварӣ», вақте ки барои ҳамаи ин ба Худо ҳисобот додан лозим аст. Аммо Инҷил ба ҳаёти мо нур ва моҳият овардааст; мо ҳоло чизе дорем, ки барои он зиндагӣ кунем, ва мо барои оянда умеди ҷалолнок дорем. Биёед Худоро шукр гӯем ва шодӣ кунем, ки мо Инҷилро шунидем. Ҳоло мо даъват шудаем, ки Инҷилро зебо гардонем. Инҷилро зебо гардонем! Чӣ тавр мо ин корро карда метавонем? Оё Инҷил дар зебоии худ комил нест? Бале, мо чунин фикр мекардем, вақте ки нури он бори аввал торикиро, ки дар он саргардон будем, пароканда кард — ва мо дуруст будем. Ва агар он аллакай комил бошад, мо барои зебо кардани он чӣ кор карда метавонем? Воқеан мо наметавонем ба он чизе илова кунем.
Аммо мо метавонем зебоии онро дар ҳаётҳое, ки аз он навсозӣ шудаанд, нишон диҳем. Ҷаҳон дар он ҳеҷ зебоӣ намебинад, ва мо наметавонем аз ин ҳайрон шавем, зеро вақте ки Ӯ, ки мавзӯи он аст, дар ин ҷо буд, Ӯ аз ҷониби одамон нафрат ва рад карда шуд; Ӯ барои онҳо шакл ё зебоӣ надошт; ва вақте ки онҳо Ӯро диданд, дар Ӯ ҳеҷ зебоӣ набуд, ки онҳо Ӯро орзу кунанд. Аммо «ба шумо, ки имон доред, Ӯ гаронбаҳост»; Ӯ «сарвари даҳ ҳазор» ва «комилан зебо» аст. Он чизе ки Исо буд, Инҷил аст.
