Дар Библия ҳафт нафар буданд, ки гуфтанд: «Ман гуноҳ кардам». Панҷ нафари онҳо носамимӣ буданд ва танҳо ду нафари онҳо инро аз дили тавбаи ҳақиқӣ гуфтанд.
Аввалин шахсе, ки дар назди мо қарор мегирад, Фиръавн, подшоҳи Миср аст, ва ӯ намунаи гунаҳкори сахтдил аст. Мо дар ӯ сирри ҳокимияти Худо ва масъулияти инсонро мебинем.
Дар чанд маврид гуфта шудааст, ки «ӯ дили худро сахт кард» (8:15; 9:34). Аммо, мо инчунин изҳороти Худоро ба Мусо дар бораи Фиръавн мехонем: «Ман дили ӯро сахт кардам» (10:1). Ҳавворӣ Павлус ин ҳикояи Фиръавнро ҳамчун намунаи ҳокимияти Худо барои раҳм кардан ба ҳар кӣ хоҳад ё сахт кардан ба ҳар кӣ хоҳад, истифода мебарад (Рум. 9:17–18). Чӣ тавр мо инро шарҳ дода метавонем? Мо наметавонем — ба ҷуз гуфтан, ки ҳокимияти Худо ва иродаи фаъоли инсон ва масъулияти ӯ якҷоя кор мекунанд. Ҳамин чизро дар маслуб шудани Масеҳ дидан мумкин аст: иродаи абадии Худо бо масъулияти инсон якҷоя кор мекунад (Аъмол 2:23). Ин мардон ҳангоми мехкӯб кардани Ӯ ба дарахт лӯхтак набуданд, аммо маслиҳатҳои Худо иҷро шуданд.
Фиръавн баъзан пас аз фаромадани вабо бар Миср тавба мекунад, аммо сипас зуд ба муқобилати худ бо Худо бармегардад. К. Ҳ. Спёрҷон дар ин бора гуфтааст: «Тавбае, ки дар тӯфон таваллуд шуда буд, дар оромӣ мурд. Мисли баҳрнаварде, ки дар тӯфони баҳр парҳезгор шуд, вақте ки ба замини хушк баргашт, бад шуд. Холера [бемории марговаре, ки дар замони Спёрҷон маъмул буд] калисоҳои моро пур мекунад ва анҷоми вабо онҳоро холӣ мекунад».
Ин ба ман 11 сентябри соли 2001-ро ба ёд меорад, вақте ки амрикоиёни ғамгин ва ҳушдордиҳанда калисоҳоро пур карданд, танҳо баъдтар онҳоро тарк карданд. Аз сахт кардани дили худ ба Худо эҳтиёт бошед; агар тавбае бошад, он бояд ҳақиқӣ бошад.
