Китоби Наҳемё намунаи он аст, ки чӣ тавр Худованд тавассути як мард, ки метавонад тағйирот ба вуҷуд орад, эҳёро ба амал меорад. Аммо ин як мард нест, ки эътирозро роҳбарӣ мекунад ё ҳатто як мард ташаббус нишон медиҳад. Ин эҳё бо як мард дар зонуҳояш дар назди Худои худ оғоз меёбад! Ҳар як эҳёи ҳақиқӣ се хусусият дорад. Дуо, қудрати Каломи Худо ва эҳсоси тозаи ҳузури Худо!
Аввалан, Наҳемё дар бораи ҳолати чизҳо шунида буд. Ӯ зуд мешунид ва суст сухан мегуфт (Яъқ. 1:19). Гӯшҳои ӯ кушода буданд! Дуюм, ӯ нишаст; ӯ кӯшиш накард, ки мушкилотро ҳал кунад, балки омода буд, ки ором бошад (Заб. 46:10). Сеюм, ӯ барои ҳолати чизҳо дар миёни халқи Худо гиря кард. Ӯ охирин нахоҳад буд, ки бар Ерусалим гиря кунад. Дар Луқо 19:41, Худованд Исо низ бар шаҳр гиря кард. Чорум, Наҳемё мотам гирифт, ки бо мушкилот ҳамдардӣ мекард. Сипас панҷум, мо ӯро рӯзадор мебинем, ки тасвири худдорӣ аст; ин барои ин мард кори муқаррарӣ набуд. Шашум коре, ки Наҳемё кард, дуо буд! Ӯ нигаронии худро ба Худованд партофт ва ба Ӯ такя мекард. Навиштаҳо ҳанӯз ба мо хотиррасон мекунанд, ки дуои пурғайрати марди одилона бисёр корҳоро мекунад (Яъқ. 5:16).
Чӣ намунае барои мо имрӯз! Агар Худованд бореро бар дили шумо гузошта бошад, кӯшиш накунед, ки аз он фирор кунед ё онро бо қувваи худ ба анҷом расонед! Ин эҳё бо андӯҳи бузург оғоз меёбад, аммо бо шодии бузург ба анҷом мерасад (8:12, 17). Наҳемё шӯришро тавассути эътироз роҳбарӣ намекунад; ӯ эҳёро тавассути дуо роҳбарӣ мекунад!
