Нигоҳ кардан ба хоҳиши Довуд барои дар хонаи Худованд дар тамоми рӯзҳои ҳаёташ зиндагӣ кардан (Забур 27:4) барои мо дарси рӯҳбаландкунанда аст. Чӣ қадар аҷиб аст, ки муҳаббати дили мо ба Худованд равона шудааст. Аммо ҳақиқат ин аст, ки ин орзу танҳо аз он сабаб имконпазир аст, ки Масеҳ аввал хост, ки мо бо Ӯ бошем. Ояти имрӯза ҳамон формулаеро пайравӣ мекунад, ки мо дар номаи аввали Юҳанно хондаем: «мо Ӯро дӯст медорем, зеро Ӯ аввал моро дӯст дошт» (1 Юҳанно 4:19).
Биандешед, ки Худованд бо баён кардани ин хоҳиш чӣ мегӯяд. Худованди ҷалол худро бо кӣ иҳота карда метавонист? Фариштагони тавоно, ки рӯйҳои худро дар ҳузури Ӯ мепӯшонанд? Мардони бузург ба монанди Мусо ва Илёс, ки аз ҷониби Худованд ба таври тавоно истифода шуданд? Бале, фариштагон дар он ҷо ҳастанд, ва дуруст аст, ки Мусо ва Илёс дар ҳузури Ӯ ҳастанд; аммо вақте ки Худованд дар Юҳанно 17 бо Падари Худ сухан мегуфт, онҳое, ки дар атрофи Ӯ буданд, ки Ӯ дар бораи онҳо сухан мегуфт, одамони оддӣ буданд: моҳигирон, ҷамъоварандаи андоз ва ғайра. Инҳо онҳое ҳастанд, ки Ӯ аз Падари Худ хоҳиш мекард, ки бо Ӯ бошанд, ва мо низ дар ин дохил ҳастем (Юҳанно 17:20)!
Худованд Исо дар салиб исбот кард, ки моро чӣ қадар дӯст медорад. Аз ин муҳаббат бузургтар нест! Аммо ин муҳаббат на танҳо гуноҳи моро таъмин мекунад, балки моро барои дар ҳузури Ӯ будан мувофиқ месозад. Ӯ мехоҳад, ки мо бо Ӯ бошем!
Волидайни меҳрубон кӯшиш мекунанд, ки фарзанди худро таъмин кунанд, то боварӣ ҳосил кунанд, ки онҳо чизҳои лозимаро доранд. Аммо барои волидайн аз гузаронидани вақт бо фарзанди худ чӣ чизи гаронбаҳотар аст? Масеҳ метавонист ба мо дар ҳолатҳои мо нигоҳ кунад ва ҳар як эҳтиёҷоти моро таъмин кунад. Ӯ метавонист гуноҳи моро бо гирифтани он бар худ ҳал кунад. Ӯ моро бо баракатҳо фаро гирифт, ки ҳеҷ кадоми онҳоро мо сазовор нестем. Аммо боз ҳам бештар аст! Ӯ медонад, ки он чизе ки ба мо бештар лозим аст, дар ҳузури Ӯ будан аст. Ваъдаи Ӯ ин аст: «Ман боз меоям ва шуморо назди Худ қабул мекунам; то ки дар он ҷое ки Ман ҳастам, шумо низ бошед» (14:3).
