Ҳикояе дар бораи як воизи англисӣ дар солҳои 1600-ум бо номи Томас Уотсон нақл карда мешавад. Дар як маврид, як усқуфи маъруф ҳангоми мавъизаи Уотсон ба шунавандагон ҳамроҳ шуд. Усқуф аз паём он қадар лаззат бурд, ки баъд аз он ба хонаи Уотсон рафт, то барои он ба ӯ ташаккур гӯяд. Аз ҷумла, усқуф аз дуои хотимавии воиз ба ҳаяҷон омада буд, ва ӯ бо ҷидду ҷаҳд аз Уотсон хоҳиш кард, ки нусхаи онро ба ӯ диҳад. «Афсӯс! Ин чизест, ки ман дода наметавонам», — ҷавоб дод Томас Уотсон. «Ин чизи омӯхташуда набуд, балки чунон ки Худо маро аз фаровонии дил ва эҳсосотам тавоно кард, баён шуд».
Ба назар мерасад, ки Наҳемё чунин ҳаёти дуо дошт. Борҳо дар навиштаҳои ӯ мо имтиёз дорем, ки ба дуоҳои лаҳза ба лаҳзаи ӯ ба Худои осмон гӯш диҳем. Вақте ки ҳокими Форс аз ӯ савол дод, Наҳемё пеш аз ҷавоб додан дуо кард (2:4). Вақте ки душманони яҳудиён бар зидди онҳо қасд карданд, Наҳемё мардумро дар дуо роҳбарӣ кард (4:9). Вақте ки ӯро ошкоро тӯҳмат карданд, ӯ пинҳонӣ дуо кард (6:14). Пас аз он ки ӯ коҳинони гунаҳкор ва мардуми нокомро бо зӯрӣ сарзаниш кард, ӯ оромӣ барои раҳмати Худо дуо кард (13:14, 22, 29, 31). Наҳемё бо Томас Уотсон розӣ мешуд, ки дуоҳои ӯ «чизи омӯхташуда набуданд». Онҳо аз фаровонии дили ӯ меомаданд, зеро ӯ танҳо ба Худованд мегуфт, ки дар ҳар лаҳза чӣ рӯй медиҳад.
Қадр кардани чунин соддагӣ — зиндагӣ дар фазои дуо — аҷиб аст. Дуо бояд барои фарзанди Худо мисли нафаскашӣ табиӣ бошад. Албатта, доштани вақти муайян барои дуои шахсӣ хуб аст; Наҳемё низ ҳамин тавр дуо мекард (1:4). Инчунин муҳим аст, ки мунтазам бо халқи Худо барои дуои дастаҷамъӣ вохӯрем, чунон ки масеҳиёни аввал мекарданд (Аъмол 2:42). Аммо агар мо одати зуд-зуд ва гуфтугӯӣ бо Худо дар тамоми рӯзро парвариш кунем, дар ин мавридҳои дигар бо Ӯ сухан гуфтан чизи аҷибе нахоҳад буд.
