Ҳавворӣ Петрус ин номаро ба имондороне менависад, ки дар ҷаҳони душманона зиндагӣ мекунанд — душманона ба онҳое, ки мехоҳанд барои Масеҳ зиндагӣ кунанд.
Ҳарчанд онҳо дар саросари минтақа парокандаанд, Петрус мехоҳад, ки онҳо мавқеи худро дар Масеҳ дарк кунанд. Ӯ онҳоро мусофирон меномад, яъне онҳое, ки тааллуқ надоранд, ки танҳо мегузаранд, ки дар хона нестанд, балки дар сарзамини бегонаанд. Ӯ мехост, ки онҳо аз он огоҳ бошанд, ки «шаҳрвандии онҳо дар осмон аст» (Фил. 3:20), ва ин шаҳрвандӣ бояд аввал бошад. Онҳо метавонанд шаҳрвандони Империяи Рум бошанд, аммо онҳо воқеан мусофирони Худо, бегонагони рӯҳонӣ ҳастанд, ки «шаҳреро меҷӯянд, ки асосҳо дорад, ки созанда ва офарандаи он Худост» (Ибр. 11:10). Ин маънои онро дорад, ки шаҳрвандии заминии онҳо дуюмдараҷа аст. Онҳо бояд худро ҳамчун муваққатан дар муҳити бегона зиндагӣ кардан медиданд (муқ. 1 Пет. 2:11–12).
Петрус ба онҳо намегӯяд, ки аз ҷаҳон ба дайр ақибнишинӣ кунанд, аз ҷаҳони душманонае, ки дар он зиндагӣ мекарданд, ҷудо шаванд. Ба ҷои ин, хоҳиши ӯ ин буд, ки онҳоро бо таълимоте муҳофизат кунад, ки онҳоро барои муқовимат ба шайтон (5:7) мустаҳкам ва қавӣ гардонад, ва «барои ҳар касе, ки аз шумо сабаби умедеро, ки дар шумост, мепурсад, бо фурӯтанӣ ва тарсу ҳарос ҷавоб додан омода бошед» (3:15). Имондор имрӯз пайваста бар зидди ҷараёни ин ҷаҳон шино мекунад. Агар мо мавқеи худро дар ин ҷаҳон аз даст диҳем, мо рӯҳафтода хоҳем шуд. Мо бояд чашмони худро ба умеди осмонӣ нигоҳ дорем, онро аз дур бубинем, онро қабул кунем ва иқрор шавем, ки мо «бегонагон ва мусофирон дар замин» ҳастем (Ибр. 11:13).
