Муқаддасони Қӯринтӣ бояд воқеан медонистанд, ки «муқаддасон ҷаҳонро доварӣ хоҳанд кард». Ин факт дар Аҳди Қадим баён шуда буд: «Қадими Рӯзҳо омад, ва доварӣ ба фоидаи муқаддасони Ҳаққи Таоло анҷом дода шуд, ва вақти он расид, ки муқаддасон салтанатро соҳиб шаванд» (Дониёл 7:22). Агар онҳо воқеан инро медонистанд, онҳо якдигарро ба додгоҳҳои бутпарастӣ намекашиданд. Агар мо воқеан инро донем, шояд аз баъзе корҳое, ки мекунем, худдорӣ кунем.
Чӣ тавре ки набошад, ин оятҳо дар назди мо манзараи қудрат ва масъулияти ғайриоддиро мекушоянд, ки дар нури он чизҳои марбут ба ин ҳаёт танҳо ҳамчун «хурдтарин масъалаҳо» гуфта мешаванд. Мувофиқи ин баҳо дастур ин аст, ки агар чунин саволҳо барои доварӣ ба муқаддасон пешниҳод шаванд, онҳое, ки дар калисо камтарин эҳтиром доранд, бояд парвандаро шунаванд. Ин аст баҳое, ки Навиштаҳо ба аҳамияти нисбии чизҳои асри оянда дар муқоиса бо чизҳои ин аср медиҳанд.
Пас, комилан равшан аст, ки агар як масеҳӣ айби беадолатиро бар зидди дигаре дошта бошад, ӯ бояд парвандаи худро дар назди муқаддасон гузорад, на дар назди ҷаҳон (1 Қӯр. 6:1). Аммо чизе беҳтар аз ин вуҷуд дорад, чунон ки дар ояти 7 нишон дода шудааст. Беҳтар аз ҳама ин аст, ки ба таври фурӯтанӣ ба бадӣ тоб оварда, ба Худованд вогузор кунем, ки бо он сару кор гирад ва дар гунаҳкор тавба ба вуҷуд орад. Бадтарин аз ҳама ин аст, ки бадӣ кунем ва ҳатто бародаронро фиреб диҳем.
