Нӯҳ ба чизҳо аз нуқтаи назари Худо менигарист. Ӯ на аз рӯи он чизе, ки маъмул буд, ё кори дӯстдоштааш, балки аз рӯи он чизе, ки Худо ба ӯ гуфта буд, амал мекард. Имрӯз, Худо ба мо тавассути Каломи комили Худо, ки аз ҷониби Рӯҳи Худо илҳом гирифта ва навишта шудааст, бо истифода аз тақрибан чил муаллифи инсонӣ сухан мегӯяд. Худо аз он чизе, ки офарида буд, аз сабаби гуноҳҳо ва нокомиҳои инсоният пушаймон шуд, аммо Нӯҳ дар назари Ӯ илтифот ёфт (Ҳас. 6:5–8). Худо ба Нӯҳ дастур дод, ки киштие созад, ки ба ӯ ва занаш, ҳамроҳ бо се писараш ва занони онҳо паноҳгоҳ диҳад. Онҳо аз тӯфон наҷот ёфтанд, ҳамроҳ бо ҳайвоноте, ки Худо ба киштӣ фиристод — як достони аҷиб! Тавассути як қатор мӯъҷизаҳо, Худо он ҳашт инсон ва ҳайвонотро аз ҷаҳони зери маҳкумият ба ҷаҳони нави баракат интиқол дод.
Худо Нӯҳро пас аз баромаданаш аз киштӣ баракат дод ва қурбонгоҳе сохт, ки дар он ба Худо қурбонии хеле махсус пешкаш кард (8:20–22). Ҳамаи ин ба Худо писанд буд, зеро қурбониҳо дар қурбонгоҳ чизеро таъмин мекарданд, ки дар он Ӯ шодии худро меёфт. Одамон достони Нӯҳро масхара мекунанд, ё намехоҳанд ҳисоботеро, ки Китоби Муқаддас дар бораи тӯфон медиҳад, ҷиддӣ қабул кунанд. Чӣ қадар ғамангез! Худо масхара намешавад, ва ин радкунӣ боиси он мегардад, ки Худо ҳукми дигарро фиристад. Ин дафъа, он на тавассути об, чунон ки дар замони Нӯҳ буд, балки тавассути оташ хоҳад буд (2 Пет. 3:6–7). Чӣ қадар ҷиддӣ! Нӯҳ дақиқан он чизеро, ки Худо ба ӯ дастур дода буд, иҷро кард. Одамон шояд ӯро масхара карда бошанд, аммо Нӯҳ танҳо итоат кард.
Чӣ намунае барои мо имрӯз! Мо аз Каломи Худо дастурҳои зиёде дорем, ки Нӯҳ ҳеҷ гоҳ надошт, аммо ӯ ба Каломи Худо имон овард ва аз тӯфон наҷот ёфт, зеро ба он чизе, ки Худо ба ӯ гуфта буд, бовар кард.
