Дар вақти гирифтани Даҳ Аҳком, Мусо дигар қоидаҳоро барои мардум дар робита бо қурбонгоҳҳо гирифт (Хур. 20:25–26). Онҳо бояд аз санг сохта мешуданд ва бидуни истифодаи ягон асбоб. Онҳо бояд хеле содда мебуданд ва ба ҷои қурбонӣ ҳеҷ зинапояе намебуд. Навовариҳои инсонӣ як сӯ гузошта шуданд. Инсон набояд баланд бардошта мешуд, ва бояд хоксории мутлақ мебуд, бар хилофи қурбонгоҳҳои бутпарастӣ. Баъзе аз ин қоидаҳо дар замони Сулаймон тағйир ё тасҳеҳ карда шуданд.
Номи Яҳува бояд дар ҷойҳое, ки мардум қурбониҳои худро меоварданд, «ёд карда мешуд». Қоида дар бораи ин қурбонгоҳҳои гуногун асосан муваққатӣ буд. Вақте ки халқи Исроил ба замин меомад, Худо дар ниҳоят ҷои муайянеро интихоб мекард, ки дар он Ӯ «номи Худро сокин мекард» (Такр. 12:11). Онҳо бояд қурбониҳои худро ба он ҷо меоварданд, на ба ҷойҳои гуногуни пароканда дар саросари замин. Дар аввал ин ҷой дар Шилоҳ буд; пас аз он ки Шилоҳ як сӯ гузошта шуд, ҷое, ки Худо номи Худро сокин мекард, дар Ерусалим буд. Вақте ки ин муқаррар шуд, қурбонгоҳҳои хурдтари ғайрирасмӣ бояд ба охир мерасиданд.
Оё ин ҳама барои мо садое дорад? Бале, албатта. Мо низ «ҷое» дорем, ки метавонем ба он ҷое биёем, ки Худованд номи Худро гузоштааст. Барои мо ин ҷои ҷуғрофӣ нест, ҷои миллӣ ё этникӣ нест, на ҷои мазҳабӣ: «Зеро ҳар ҷое ки ду ё се нафар ба исми Ман ҷамъ оянд, Ман дар миёни онҳо ҳастам» (Мат. 18:20). Онҳо бояд номи Ӯро «ёд мекарданд». Мо бояд Ӯро дар марги Ӯ «ёд кунем». Ваъда ба онҳо барои мо низ ҳамин аст: «Ман назди ту меоям ва туро баракат медиҳам».
