1 Петрус, ки ҳаввории Исои Масеҳ аст, ба ғарибоне ки дар вилоятҳои Понтус, Ғалотия, Каппадукия, Осиё ва Битуния пароканда мебошанд,
2 Ва мувофиқи таъиноти пешакии Худои Падар, бо тақдиси Рӯҳ, барои итоат ва пошидани Хуни Исои Масеҳ интиҳоб шудаанд: файз ва осоиштагӣ бар шумо фаровон бод.
2 «Ҳар нахустзодаро, ки ҳар раҳимро дар миёни банӣ‐Исроил бикшояд, хоҳ одам бошад хоҳ чорпо, барои Ман тақдис намо; вай аз они Ман аст».
3 Ва Мусо омада, ҳамаи суханони Худованд ва тамоми фароизро ба қавм ҳикоят кард; ва тамоми қавм бо як овоз ҷавоб гардонида, гуфтанд: «Ҳамаи суханонеро, ки Худованд гуфтааст, ба ҷо хоҳем овард».
4 Ва Мусо ҳамаи суханони Худовандро навишт, ва бомдодон бармаҳал бархоста, қурбонгоҳе дар домани кӯҳ, ва дувоздаҳ сутун, мувофиқи дувоздаҳ сибти Исроил, бино кард.
5 Ва ҷавононро аз миёни банӣ‐Исроил фиристод, ва онҳо қурбониҳои сӯхтанӣ тақдим намуданд, ва қурбониҳои саломатӣ аз говон барои Худованд забҳ карданд.
6 Ва Мусо нисфи хунро гирифта, дар тосҳо рехт, ва нисфи хунро бар қурбонгоҳ пошид;
7 Ва китоби аҳдро гирифта, ба самъи қавм хонд, ва онҳо гуфтанд: «Ҳар он чи Худованд гуфтааст, ба амал хоҳем овард ва гӯш хоҳем дод».
8 Ва Мусо хунро гирифта, бар қавм пошид, ва гуфт: «Ин аст хуни аҳде ки Худованд бар ҳамаи ин суханон бо шумо бастааст».
1 Петрус 1:1–2 · Хуруҷ 13:2 · Хуруҷ 24:3–8 · KM92
Ҳамаи имондорон аз ҷониби Рӯҳулқудси Худо мавқеан ҷудо карда шудаанд. Муқаддасшавии мавқеӣ ба он далели объективӣ ишора мекунад, ки Худо гуноҳкорро гирифта, ӯро фарзанди беназири Худ мегардонад. Ӯ имондоронро ҳамчун халқи махсуси Худ ҷудо мекунад. Истифодаи истилоҳи «муқаддасшавӣ» дар ин ҷо ба кори беназири Рӯҳулқудс тамаркуз мекунад, ки ба воситаи он мо ба Инҷил бо имон итоат мекунем, то ки бо хуни Масеҳ пошида шавем.
Муқаддасии мавқеӣ ба мавқеи мо дар назди Худо ҳамчун халқи махсус ишора мекунад. Ин ҷанбаи муқаддасшавии мо воқеан асоси он чизест, ки аксар вақт муқаддасшавии прогрессивӣ ё амалӣ номида мешавад.
Мақсади муқаддасшавӣ ин аст, ки дар мо хислати ба Масеҳ монандро тавассути тавлиди итоат дар тамоми ҳаёти мо инкишоф диҳад. Ин аст он чизе ки Петрус дар назар дошт, бо ибораи «барои итоат ва пошидани хуни Исои Масеҳ». Ин моро ба Хуруҷ 13:2 ва 24:3–8 бармегардонад, ки дар он пошидан ба тақдис барои хидмат ишора мекунад. Пошидан ба истифодаи хун дар Аҳди Қадим барои кафорати гуноҳ ишора мекунад. Мақсади қурбониҳои Аҳди Қадим на танҳо рехтани хун буд, балки он бояд истифода мешуд.
Қувваи зиндагӣ бо итоат ба Масеҳ аз дарки коре, ки Худованд Исои Масеҳ аллакай анҷом додааст, бармеояд. Қувваи зиндагӣ барои Масеҳ аз мавқеи мо дар Масеҳ бармеояд ва он бояд ҳаётеро ба вуҷуд оварад, ки барои ҷалоли Худо зиндагӣ мекунад, ҳатто дар миёни мухолифат дар атрофи мо.
