36 Яке аз фарисиён аз Ӯ хоҳиш кард, ки бо вай хӯрок хӯрад; ва Ӯ ба хонаи фарисӣ даромада, назди суфра нишаст.
37 Ва инак, зане ки дар он шаҳр гуноҳкор буд, чун шунид, ки Ӯ дар хонаи фарисӣ назди суфра нишастааст, зарфи гаҷине бо равғани атрафшон овард;
38 Ва аз қафо назди пойҳои Ӯ истода, гирьякунон пойҳои Ӯро бо ашки худ шуст ва бо мӯйҳои сари худ хушконид, ва пойҳои Ӯро бӯсида, бо равғани атрафшон тадҳин кард.
39 Фарисие ки Ӯро таклиф карда буд, чун инро дид, дар дили худ гуфт: «Агар Ӯ набӣ мебуд, медонист, ки вай кист ва чӣ гуна зан аст, ки Ӯро ламс мекунад, зеро ки вай гуноҳкор аст».
40 Исо ба ӯ рӯ оварда гуфт: «Эй Шимъӯн! Ба ту чизе гуфтанӣ ҳастам». Гуфт: «Бигӯй, эй Устод».
41 Исо гуфт: «Аз қарзхоҳе ду кас қарздор буданд: яке панҷсад динор ва дигаре панҷоҳ динор қарз дошт.
42 Азбаски барои адо кардан чизе надоштанд, ӯ ҳар дуро бахшид. Бигӯ, ки кадоме аз онҳо ӯро бештар дӯст хоҳад дошт?»
43 Шимъӯн дар ҷавоб гуфт: «Ба гумони ман, ҳамон касе ки ба вай ӯ бештар бахшидааст». Ба ӯ гуфт: «Дуруст фикр кардӣ».
44 Ва ба тарафи зан рӯ гардонда, ба Шимъӯн гуфт: «Оё ин занро мебинӣ? Ман ба хонаи ту омадам, ва ту об барои пойҳоям надодӣ; аммо вай пойҳои Маро бо ашкаш шуста, бо мӯйҳои сараш хушконид.
45 Ту Маро бӯса накардӣ; аммо вай, аз вақти омаданам ин ҷониб, бӯсидани пойҳои Маро бас намекунад.
46 Ту сари Маро бо равғани зайтун тадҳин накардӣ; аммо вай пойҳои Маро бо равғани атрафшон тадҳин кард.
47 Бинобар ин ба ту мегӯям: гуноҳҳои бисьёри вай омурзида шудааст барои он ки вай муҳаббати бисьёре зоҳир намуд; вале касе ки кам омурзида шуда бошад, муҳаббати кам зоҳир намудааст».
48 Ва Ӯ ба вай гуфт: «Гуноҳҳоят омурзида шудааст».
49 Онҳое ки бо Ӯ назди суфра нишаста буданд, дар дили худ гуфтанд: «Ин кист, ки гуноҳҳоро низ меомурзад?»
50 Ӯ ба он зан гуфт: «Имонат туро наҷот дод; ба саломатӣ бирав».
37 Ва инак, зане ки дар он шаҳр гуноҳкор буд, чун шунид, ки Ӯ дар хонаи фарисӣ назди суфра нишастааст, зарфи гаҷине бо равғани атрафшон овард;
38 Ва аз қафо назди пойҳои Ӯ истода, гирьякунон пойҳои Ӯро бо ашки худ шуст ва бо мӯйҳои сари худ хушконид, ва пойҳои Ӯро бӯсида, бо равғани атрафшон тадҳин кард.
Инҷили Луқо 7:36–50 · Инҷили Луқо 7:37–38 · KM92
Аввалин ҳақиқати бузурге, ки ҳангоми ба ҷои баракат омадани мо ба рӯҳи мо равшан мешавад, ин аст, ки Ӯ аз гуноҳҳои мо бузургтар аст. Инро гуноҳкори шаҳр дар Луқо 7:36–50 кашф кард. Эҳтимол дорад, ки ин зани хаста суханони Худовандро шунида, аз онҳо ҷалб шуда, Ӯро то хонаи Шимъӯн пайравӣ карда бошад. Оё вай бояд ба он дохил мешуд? Вай чӣ ҳақ дошт, ки ин корро кунад? Чеҳраи турши фарисӣ ва меҳмононаш ӯро аз дар дур мекарданд, агар Он ки рӯҳи ӯ меҷуст, дар дохили он, дар пасттарин ҷои зиёфат такя намекард. Эҳтиёҷи ӯ ба Ӯ аз тарси ӯ аз онҳо бузургтар буд ва ду қувва амал мекарданд, ки аз душмании онҳо бузургтар буданд; инҳо якҷоя шуданд, то ӯро ба пойҳои Ӯ биёранд. Муҳаббати Ӯ ӯро ҷалб кард; эҳтиёҷи ӯ ӯро водор кард. Ва аз ҷониби ҷалби муҳаббати Ӯ ва водор кардани эҳтиёҷи ӯ, вай як қадамро аз остона гузашт, ки ӯро ба ягона ҷое овард, ки дили хаста ва бори ӯ метавонист сабукӣ ва истироҳат пайдо кунад.
Дар пойҳои Ӯ вай тавбаи худро барои ҳаёти гуноҳкор гирист ва ашкҳои миннатдориро ба Ӯ бо он ашкҳои тавба барои истиқболе, ки Ӯ ба ӯ кард, омехта кард.
Шимъӯни фарисӣ ба ӯ иҷозат намедод, ки ба ӯ даст расонад ва меҳмононаш ӯро рад мекарданд, аммо Исои фурӯтан, Шоҳи тавонои Ҳаёт, мисли онҳо набуд: Ӯ дӯсти гуноҳкорон буд. Вай кашф кард, ки Ӯ дили бениҳоят нарм дорад, ки Ӯ ҳатто барои ӯ ҳис карда метавонад ва вақте ки Ӯ даҳони худро кушод, Ӯ тавре сухан гуфт, ки ҳеҷ марди дигар ҳеҷ гоҳ нагуфта буд ва наметавонист бигӯяд: Ӯ дар бораи бахшиш, наҷот, сулҳ сухан гуфт; ва албатта, аз ҳама чизҳо дар рӯи замин ё дар осмон, ҳеҷ чиз наметавонист орзуҳои рӯҳи хастаро мисли инҳо қонеъ кунад.
