Дунявият монеаи даҳшатнок барои муқаддас аст. Мо мухолифати сегона дорем: ҷаҳон, ҷисм ва шайтон. Ҷаҳон ба Падар мухолиф аст, чунон ки ҷисм ба Рӯҳ мухолиф аст ва шайтон ба Масеҳ мухолиф аст.
Мушкилот дар нигоҳ надоштани наздикӣ ба Масеҳ аст, ки ҷаҳон даромада, монеъ мешавад. Он гоҳ ман ба ҳама гуна хатогиҳо боз ҳастам, зеро агар ба Масеҳ наздик набошам, барои дуруст будан заҳмат намекашам. Баъзан ҳатто бо муқаддасон сару кор доштан хеле душвор ва ногувор аст: яке ин чизро намедиҳад, дигаре онро. Агар мо аз Масеҳ дур бошем, мо омода хоҳем буд, ки онҳоро тарк кунем ва барои дуруст кардани онҳо, вақте ки онҳо хато мекунанд, заҳмат намекашем. Ҳамин тавр Мусо гуфт, вақте ки дар рӯҳи нодуруст буд: «Оё ман ҳамаи ин одамонро ҳомила кардам? Оё ман онҳоро ба дунё овардам, ки Ту ба ман бигӯӣ: «Онҳоро дар оғӯши худ бардор»?» (Ададҳо 11:12).
Павлус мегӯяд: «Эй фарзандони хурди ман, ки барои шумо боз дарди зоиш мекашам, то Масеҳ дар шумо шакл гирад». Шумо ғалатиён аз замини дуруст дур шудаед ва ман бояд шуморо, гӯё, аз нав таваллуд кунам. Ман барои шумо аз нав заҳмат мекашам, то шумо дуруст бошед, зеро шумо ба Масеҳ тааллуқ доред. Вақте ки Павлус ба онҳо дар ошуфтагӣ, чунон ки буданд, дур аз Масеҳ нигоҳ кард, ӯ танҳо гуфта метавонист: «Ман дар бораи шумо шубҳа дорам» (Ғал. 4:20); аммо вақте ки ӯ ба онҳо ҳамчун дар Масеҳ нигоҳ кард, ӯ гуфта метавонист: «Ман ба шумо, дар Худованд, эътимод дорам» (5:10).
Имон на танҳо Масеҳро дар ҷалол мебинад, балки пайванди байни ҷалоли Масеҳ ва муқаддасон, робита ва пайванди байни Худо ва халқи Ӯро низ мебинад ва ин ҳамон чизест, ки ба инсон имкон медиҳад, ки пеш равад. Ҳамин тавр Мусо дар бораи Исроил гуфт, на танҳо Худо Худои онҳо буд, балки онҳо «халқи Ту» ҳастанд. Монеаи аслӣ ҷаҳон аст.
