Ин дуои зебои хотимавии Нома ба ибриён то чӣ андоза пурра ва мувофиқ аст! Барои ин имондорони ибриёни музтариб Худои сулҳ буд. Ӯ асоси устувори сулҳро дар эҳё кардани ин Якто аз мурдагон гузошта буд, ки дили Ӯ дили Чӯпони содиқ буд, ки дар қудрати ҳаёти эҳё низ бузург аст. Эҳёи Ӯ бо гаронбаҳои марги Ӯ мувофиқ буд ва арзиши хуни аҳди абадӣ чунон буд, ки эҳё натиҷаи одилона буд.
Ин ҷо арзиши абадӣ аст, дар муқоиса бо ҳама чизе, ки дар яҳудӣ муваққатӣ буд: аҳд абадӣ аст, зеро арзиши хун абадӣ аст ва Чӯпони муборак дар қудрати ҳаёти беохир зиндагӣ мекунад. Пуррагӣ ва камолоти аҷоиби баракат барои гӯсфандони Ӯ! Бо чунин таъминот, оё дилҳои мо набояд бо хоҳиши воқеӣ ҷавоб диҳанд, то дар ҳар кори нек барои иҷрои иродаи Ӯ комил ё мукаммал шаванд?
Иҷрои ин бояд аз ҷониби Худо бошад. Захираҳои мо ҳама дар Ӯ, ба воситаи Исои Масеҳ ҳастанд ва натиҷаҳои амалӣ дар ҳаёти мо бояд натиҷаи итоат ба кори дасти Ӯ бошанд. Он гоҳ мо барои худ ҳеҷ қарзе нахоҳем дид, балки аз таҳти дил ҷалолро ба Ӯ то абад ва абад хоҳем дод: «Бинобар ин, ба воситаи Ӯ биёед, ки доимо қурбонии ҳамду саноро ба Худо пешкаш кунем, яъне меваи лабони худро, ки ба исми Ӯ шукр мегӯянд» (Ибр. 13:15).
